“ได้เลย ถึงตอนนั้นให้คุณลุงใหญ่ไปส่งนะ เหนื่อยแล้วใช่ไหม ให้คุณป้าสะใภ้ใหญ่พาไปดูห้องพักก่อน ชอบไหม? ส่วนคนอื่น ๆ ไว้ค่อย ๆ ทำความรู้จักกันทีหลังก็ได้!”
คุณย่าหลินยิ้มอย่างเมตตา ก่อนจะให้สะใภ้คนโตพาไป๋ชีชีไปพักผ่อน
“ได้ค่ะ!”
ไป๋ชีชีไม่ได้ใส่ใจอะไร เธอไม่ใช่คนตระกูลหลินสักหน่อย แค่มาพักชั่วคราว จะไปรู้จักคนตั้งเยอะแยะทำไม?
ไม่ต้องรู้จักได้ยิ่งดี แค่แวบเดียวเธอก็ดูออกแล้วว่าคนตระกูลหลินต่างก็มีแผนของตัวเอง!
ไป๋ชีชีลุกขึ้นตามคุณป้าสะใภ้ใหญ่ออกไป คุณย่าหลินหันไปมองคนที่นั่งอยู่ด้านล่าง สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
“เก็บความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกคุณไปซะ ชีชีเป็นลูกสาวของเสี่ยวหลาน ก็เป็นหลานสาวของฉัน ใครไม่พอใจเธอ ช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งกลับมา จะได้ไม่ต้องให้ยายแก่คนนี้เห็นแล้วขัดหูขัดตา!”
เธอมองญาติ ๆ ที่นั่งอยู่ด้านล่าง พลางพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
วันนี้ไม่รู้ใครไปบอกพวกเขาว่าลูกสาวแท้ ๆ ของเสี่ยวหลานจะมา แต่ละคนถึงได้แห่กันมาหมด!
คิดอะไรอยู่ เธอจะไม่รู้ได้ยังไง? ก็แค่อยากดูเสี่ยวหลานขายหน้า!
ถึงอย่างไรชีชีก็เป็นเด็กที่หายไปข้างนอกเป็นสิบกว่าปี ต่อให้ตามตัวกลับมาได้ครึ่งปีแล้ว ก็คงยังดูไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย ต้องขายหน้าแน่ ๆ!
พวกเขาแค่ไม่พอใจที่เธอยกกิจการตระกูลหลินให้เสี่ยวหลาน เลยเอาความแค้นมาลงกับชีชี อยากเรียกร้องความสนใจเท่านั้น!
เจ้าพวกไม่ได้เรื่องนี่ ตั้งแต่เธอยกตระกูลหลินให้เสี่ยวหลาน แต่ละคนก็เผยความคิดสกปรกออกมาหมด