ขอแค่เธอไม่ยอมรับ บางทีเธออาจเรียกคะแนนสงสารกลับมาได้อีกระลอก!
ไป๋เวยเวยคิดมาดีแล้ว แต่เธอไม่รู้เลยว่าคนตระกูลไป๋รู้ธาตุแท้ของเธอหมดแล้ว เรื่องที่เธอทำก็แทบจะสืบจนกระจ่างทั้งหมด!
"งั้นเหรอ? จางเฉียงไม่ใช่คนของเธอหรือไง? ถึงเธอจะไม่ได้โอนเงินให้เขา แต่ก็เคยโทรหาเขา ฉันตรวจเจอประวัติการติดต่อของพวกเธอ แถมยังเยอะไม่ใช่น้อย แทบทุกเดือนโทรหากันหลายครั้ง แต่ละครั้งคุยกันตั้งครึ่งชั่วโมงขึ้นไป!"
"ถ้าไม่รู้จักกัน แล้วโทรคุยกับเขาเยอะขนาดนี้ทุกเดือนทำไม? หรือเขาเป็นแฟนเธอ?"
ไป๋เซิ่งเห็นเธอดื้อดึงไม่ยอมรับ ก็ไม่คิดจะตามใจอีก เขาหยิบประวัติการโทรในมือถือออกมาให้ดู ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์!
[พรืด! ฮ่า ๆ ๆ! ปากพี่รองยังเจ็บแสบเหมือนเดิมเลย! จางเฉียงอายุจะสี่สิบอยู่แล้ว พี่รองยังบอกว่าเป็นแฟนไป๋เวยเวยอีก สำหรับคนหยิ่งยโสอย่างไป๋เวยเวย นี่มันน่าอับอายสุด ๆ ฮ่า ๆ ๆ! หน้าไป๋เวยเวยดำยิ่งกว่าก้นหม้อแล้ว! ฮ่า ๆ ๆ!]
ไป๋ชีชีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลั้นไม่ไหว ยกมือกุมท้อง ไหล่สั่นหัวเราะไม่หยุด!!
ไป๋หย่งฮุยถลึงตาใส่เธออย่างไม่พอใจ:
สำรวมหน่อย!!!
น่าเสียดายที่ไป๋ชีชีไม่เห็น!
ไป๋เวยเวยแอบกัดฟัน จางเฉียงเนี่ยนะคู่ควรกับเธอ?
จากนั้นเธอก็มองไป๋เซิ่งด้วยท่าทางน่าสงสารเจ็บปวด พยายามให้พี่รองยอมปล่อยเธอไป ปากก็ยังปฏิเสธต่อไปว่า:
"พี่รอง! ฉันไม่ได้ทำ! ฉันกับเขาไม่รู้จักกันเลย! พี่จะใส่ร้ายฉันแบบนี้เพียงเพราะไป๋ชีชีไม่ได้นะ!! ทั้งหมดนี่เป็นของปลอม พี่ต้องปลอมหลักฐานขึ้นมาแน่ ๆ!!"