“ไป๋ชีชี ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันเป็นพ่อแกแท้ ๆ ทำแบบนี้มันอกตัญญูชัด ๆ!!! โอ๊ย! ผมฉัน! อย่าดึงเสื้อ! ไป๋ชีชี! นังลูกอกตัญญู!!!”
ไป๋หย่งฮุยร้องโหยหวนไม่หยุด!
ไป๋ชีชีไม่ดึงผมเขาก็กระชากเนกไท จนสูทบนตัวแทบหลุดลุ่ยไปหมด!
ตามตัวยังมีรอยข่วนอยู่หลายแห่ง สภาพดูน่าเวทนาสุด ๆ!
เลขาหวังยืนอยู่หน้าประตู ก่อนปิดประตูห้องทำงานอย่างสุภาพ!
อืม นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของประธาน เขาไม่ขอยุ่งด้วยดีกว่า!!
ถึงไป๋หย่งฮุยจะร้องเสียงดัง แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนเท่าไร ปล่อยให้เธอจัดการตามใจ!
พอไป๋ชีชีเล่นจนพอใจแล้วก็นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงนั้น เขาถึงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ทั้งที่สภาพมอมแมมก็ไม่คิดจะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เอาแต่มองเธอแล้วยิ้มเอ็นดู
“หายโกรธหรือยัง?”
“ฮึ!!!”
ไป๋ชีชีแค่นเสียงใส่แล้วหันหน้าหนี!
เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองน่ารักแค่ไหน ท่าทางแบบนั้นดูไม่เหมือนกำลังโกรธสักนิด กลับเหมือนกำลังงอนเสียมากกว่า!
“เอาละ ถ้ายังโกรธอยู่ งั้นของขวัญชิ้นนี้ก็อดนะ!”
ไป๋หย่งฮุยหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาอย่างใจเย็น แล้ววางลงบนโต๊ะ!
ไป๋ชีชีชะงัก หันไปมองโต๊ะชา เห็นโฉนดบ้านอยู่ฉบับหนึ่ง!
เธอมองไป๋หย่งฮุยอย่างสงสัย
[ตาแก่ไป๋หมายความว่ายังไง? คราวก่อนให้เงินให้บ้านก็เพราะอยากไล่ฉันไป ตอนนี้เอามาให้อีก หรือจะไล่ฉันไปอีกแล้วเนี่ย??]
“ตาแก่ไป๋ นี่หมายความว่ายังไง?”
คิดไม่ออก ไป๋ชีชีจึงถามออกไปตรง ๆ!
“บ้านหลังนี้พ่อซื้อให้ลูก ก่อนหน้านี้ก็คิดจะให้แล้ว แต่ติดเหตุผลบางอย่างเลยยังไม่ได้ให้ ชีชี ลูกบอกว่าไม่มีบ้านใช่ไหม คราวนี้พ่อจะมอบบ้านให้ลูกเอง”