พี่รองถึงกับให้ยัยตัวแสบนั่นย้ายเข้าไปอยู่บ้านเขาเลยเหรอ? แถมยังไม่บอกเธอสักคำ?
นี่กำลังระแวงเธออยู่หรือไง?
อีกอย่าง บ้านพี่รองเธอยังแทบไม่เคยไป แต่กลับยอมให้ยัยตัวแสบนั่นเปลี่ยนรหัสผ่าน นอนบนเตียงของเขา แถมยังดูแลด้วยตัวเองอีก?
พี่รองไม่ใช่เคยพูดว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิตหรอกเหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงกลับคำล่ะ?
เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อบ่ายวานนี้เคยถามพี่รองเรื่องที่อยู่ของไป๋ชีชี แต่เขากลับบอกว่าไม่รู้!
ที่แท้ไม่ใช่แค่พ่อที่เปลี่ยนไป แม้แต่พี่รองก็เปลี่ยนไปด้วย…
แม้ไป๋เวยเวยจะไม่ชอบพฤติกรรมหลายอย่างของไป๋เซิ่ง และบางส่วนก็เป็นการเสแสร้ง แต่พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี แถมไป๋เซิ่งก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี!
เธอเองก็ชอบให้ไป๋เซิ่งดูแล ตั้งนานแล้วที่มองเขาเป็นทาสของตัวเอง! เป็นสมบัติส่วนตัวของตัวเอง!
ทาสของตัวเองกลับไปปรนนิบัติคนอื่น ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังแบบนี้ทำให้ไป๋เวยเวยทั้งหงุดหงิดและเสียหน้าอย่างมาก!
“เวยเวยจ๊ะ! ทำไมสีหน้าแย่ขนาดนั้น ไม่สบายหรือเปล่า? ถ้าไม่สบายก็กลับบ้านไปพักเถอะ อายุแค่นี้ก็ออกมาทำงานแล้ว ถ้าคนอื่นรู้เข้าคงนึกว่าตระกูลไป๋ใกล้ล้มละลาย ถึงได้ให้ลูกบุญธรรมออกมาหาเงิน!”
“อีกอย่างนะ กลุ่มไป๋ซิงกับตระกูลไป๋ยังไงก็ต้องเป็นของฉันอยู่แล้ว เธอขยันขนาดนี้ ทำเอาลูกสาวตัวจริงอย่างฉันแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! ถ้าต่อไปฉันได้สืบทอดบริษัทนี้จริง คนข้างล่างคงหาว่าฉันเป็นตัวไร้ประโยชน์แน่!”
“เพราะงั้นเวยเวยจ๊ะ ใช้ชีวิตให้สบาย เล่นให้เต็มที่สิ ดีจะตาย!”