【ฮ่า ๆ ๆ! ปกติพี่ชายสมองทึบตะคอกใส่ฉันอย่างกับอะไรดี ไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้ด้วย! ฮ่า ๆ ๆ! วันนี้มันช่างเป็นวันดีจริง ๆ! ไป๋เวยเวยโดนกดดันที่บริษัท ส่วนไป๋เซิ่งก็โดนซ้อมจนหน้าเละ? สะใจชะมัด! นี่สินะที่เขาเรียกว่ากรรมตามสนอง】
จะว่าไป๋ชีชีสะใจเกินเหตุก็ไม่ได้ เพราะในความคิดของเธอ ไป๋เซิ่งเป็นหมาคลั่งรักของไป๋เวยเวย แถมยังเป็นพวกเดียวกับไป๋เวยเวยด้วย
อย่าคิดว่าแค่ตอนนี้เธออาศัยอยู่บ้านเขาแล้วจะเปลี่ยนอะไรได้ ขอแค่เธอทำร้ายไป๋เวยเวย ไอ้หมาคลั่งรักนี่รับรองว่าพุ่งเข้าใส่เธอไม่ยั้งแน่!
ไป๋เซิ่งค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลามีแต่รอยแผล แม้จะฆ่าเชื้อและทายาแล้ว แต่ก็ดูยับเยินสุด ๆ เขียวช้ำไปหมดทั้งหน้า!
“เธอเปลี่ยนรหัสประตูตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ไป๋เซิ่งถามเสียงเย็นชา!
เป็นเพราะเธอแท้ ๆ เขาถึงโดนขังอยู่นอกประตู!
“อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ! ฉันเปลี่ยนตั้งแต่วันที่สามที่ย้ายมา เห็นพี่ยุ่ง ๆ ก็เลยไม่ได้บอก!”
ไป๋ชีชีตอบอย่างใจเย็น ก่อนยื่นมือไปกดรหัส เมื่อประตูเปิด เธอก็เดินเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน!
ไป๋เซิ่งเห็นเธอทำตัวคุ้นเคย ราวกับนี่เป็นบ้านของตัวเอง วันนี้ก็เจอแต่เรื่องซวยอยู่แล้ว พอมาเจอแบบนี้ก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่!
เขาผุดลุกขึ้นพรวดพราด แล้วตามไป๋ชีชีเข้าไปในบ้านพร้อมตะโกนใส่เธอว่า
“ไป๋ชีชี เธอมีสิทธิ์อะไรมาเปลี่ยนรหัสของฉัน? มีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับข้าวของฉัน? อย่าคิดว่าแค่เรามีเลือดเดียวกันแล้วจะทำอะไรก็ได้ในบ้านฉัน ฉัน ไป๋เซิ่ง ไม่เล่นด้วยหรอก!”
“สำหรับฉัน เธอก็เป็นแค่ตัวปัญหา ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าเธอจะรังแกเวยเวย คิดว่าฉันจะยอมให้เธอเข้ามาอยู่ด้วยเหรอ? ไป๋ชีชี! เธอมันตัวน่ารำคาญ เป็นบ้าไปแล้วหรือไง? ทำไมต้องกลับมาด้วย? ตั้งแต่เธอกลับมา บ้านนี้ก็ไม่เคยสงบสุขเลยสักวัน! เธอไม่น่าโผล่มาเลยด้วยซ้ำ!”