“แล้วภารกิจของเราล่ะ? นี่นายจะให้พวกเราแพ้ทีมอื่นหรือไง? ไม่เอาด้วยหรอก!”
ผู้กำกับหูได้ยินก็สูดหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ให้พูดด้วยน้ำเสียงสงบ
“ฉันให้พวกเธอทำภารกิจ ไม่ได้ให้เอาชีวิตไปเสี่ยง! การ์ดภารกิจที่ให้ไป พวกเธอไม่ได้อ่านหรือไง? บนนั้นมีลักษณะของกัปตันเรือที่จะพาพวกเธอออกทะเล แค่หาเขาให้เจอ เดี๋ยวเขาก็พาออกทะเลเอง!”
“กัปตันคนนั้นเป็นคนแก่ที่มีประสบการณ์หาปลามา 30 ปีแล้ว เขาคุ้มครองพวกเธอได้ ออกทะเลกันเองแบบนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ? ไป๋ชีชี รีบกลับมาเดี๋ยวนี้! เรื่องภารกิจค่อยกลับมาคุยกัน!”
ผู้กำกับหูโกรธจนเส้นเลือดข้างขมับกระตุก พยายามเกลี้ยกล่อมให้ไป๋ชีชีกลับมาก่อน!
“ไม่ได้หรอก พวกเราออกทะเลมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว ถ้ากลับไปอีกครึ่งชั่วโมง ช่วงบ่ายวันนี้ก็เสียเวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมง ภารกิจของเราก็ทำไม่สำเร็จพอดี!”
“ผู้กำกับ ฉันไม่อยากแพ้ทีมอื่นนะ อีกอย่าง ฉันไม่ใช่คนที่ทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ เพราะงั้นไม่ต้องห่วง พวกเราปลอดภัยดี! ภารกิจวันนี้ ฉันต้องทำสำเร็จแน่นอน!”
ไป๋ชีชีพูดอย่างมั่นอกมั่นใจจบก็วางสาย! จากนั้นโยนโทรศัพท์ให้พี่ตากล้อง!
“พี่ กล้องเปิดอยู่ใช่ไหม? ในเมื่อเปิดอยู่แล้ว เขาจะกลัวอะไรล่ะ? ไม่ต้องไปสนใจหรอก ผู้กำกับหูแก่แล้วก็ชอบคิดมาก! มาเลยพี่สี่ เอาอวนบนเรือออกมา พวกเรามาจับปลากัน!”
ไป๋ชีชีคิดว่าผู้กำกับเป็นห่วงพวกเธอเกินเหตุ ชอบคิดมากไปเอง!