“ถึงฉันจะไม่ได้ใช้เวลากับชีชีมากนัก แต่เธอไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบหรอก ที่น่าห่วงน่ะลูกชายคุณต่างหาก!”
หลินอวี่หลานก้มเก็บเอกสารในมือ พูดอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปทางห้องนอน
“โธ่! ที่รัก รอผมด้วยสิ! ผมยังต้องนวดให้คุณอีกนะ!”
พอไป๋หย่งฮุยเห็นภรรยาเดินหนีไป ก็เลิกห่วงลูกชายทันที รีบวิ่งตามไปเอาใจเธอ
……
วันต่อมา ไป๋ชีชีตื่นขึ้นมาในที่สุด หลังเสียงนาฬิกาปลุกดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้กี่รอบ
เธอแปรงฟันแบบสะลึมสะลือ แล้วก็ออกไปบริษัททั้งที่ยังมึนงง
ไป๋เซิ่งลางานกลับบ้านตั้ง 1 ชั่วโมง แต่ก็ยังจับตัวเธอไม่ทัน!
“ลื่นเป็นปลาไหลเลยนะ!”
สุดท้ายเขาจึงได้แต่รอคุยกับเธอตอนกลางคืน แล้วก็กลับไปทำงานต่อที่โรงพยาบาล
ส่วนวันนี้พอไป๋ชีชีเข้าบริษัท เธอก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นเหมือนเคย ตั้งแต่ประตูทางเข้าไปจนตลอดทาง
“คุณหนูครับ นี่เนื้อวัวแห้งที่ผมเพิ่งซื้อมาเมื่อวาน ของขึ้นชื่อเมืองสู่เฉิง ลองชิมดูครับ!”
“คุณหนู! นี่ค่ะ นมกับแซนด์วิชที่ทำวันนี้ ฉันแยกไว้ให้คุณโดยเฉพาะ อย่ารังเกียจเลยนะคะ!”
“คุณหนู นี่เชอร์รีที่ฉันสั่งทางอินเทอร์เน็ต หวานมากเลย เอาไปกินสักหน่อยนะ!”
“คุณหนู เค้กชิ้นเล็กนี่อร่อยมาก รับไว้สิ…!”
พอเห็นของกิน ไป๋ชีชีก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เธอรับของไปพลางยิ้มตอบทุกคนไปพลาง
“โธ่ พี่เฉียง เกรงใจกันเกินไปแล้ว เนื้อวัวแห้งนี่ไม่เก็บไว้ให้หรงเป่าที่บ้านบ้างเหรอคะ ให้ฉันมาเยอะเกินไปแล้ว!”