เวลาผ่านไปเช่นนี้สองปี วันหนึ่งเขาเห็นไป๋เวยเวยอยู่ตามลำพังแถวบ้านตระกูลไป๋ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งไปหมด!
เธออายุพอ ๆ กับชีชี พอเห็นเธอ ไป๋หย่งฮุยก็นึกถึงชีชี ลูกสาวที่หายตัวไปของตัวเอง
ใจอ่อนขึ้นมา เขาจึงพาเธอกลับบ้าน! พอรู้ว่าเธอเป็นเด็กกำพร้า ก็เลยตัดสินใจรับเธอมาเลี้ยง!
ส่วนหลินอวี่หลาน แม้จะยังยิ้มไม่เป็นเหมือนเดิม แต่พออยู่กับเวยเวย เธอก็ยังพอมีความอดทนเพิ่มขึ้นอีกหน่อย!
เรื่องนี้ทำให้ไป๋หย่งฮุยคิดว่าการตัดสินใจรับเวยเวยมาเลี้ยงนั้นไม่ผิด!!
“อืม! ฉันรู้แล้ว!”
หลินอวี่หลานมองสามีแล้วพยักหน้า!
เธอทำให้เขาเป็นห่วงอีกแล้ว!!
ไป๋เวยเวยที่ยืนอยู่ตรงประตูสีหน้าหม่นคล้ำ กำมือแน่น เธออยู่เป็นเพื่อนพวกเขามาตั้งกี่ปี ยังสู้ยัยตัวแสบที่เพิ่งกลับมาคนนั้นไม่ได้อีกเหรอ?!
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม่ไม่เคยยิ้มให้เธอสักครั้ง เธอพยายามเอาใจสารพัด แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ ให้เห็นเลย บางวันแทบไม่ได้คุยกันสักกี่คำ!
แต่กลับยิ้มให้ไป๋ชีชี!! สมกับเป็นลูกบุญธรรมจริง ๆ ยังไงก็สู้ลูกแท้ ๆ ไม่ได้!!
เธอกัดฟันเงียบ ๆ ในเมื่อพวกคุณไม่เมตตา ก็อย่ามาโทษว่าเธอใจร้ายแล้วกัน!!
เธอสูดหายใจลึก ๆ ก่อนเผยรอยยิ้ม แล้วเงื้อมือเคาะประตู!
“ก๊อก ๆ ๆ!”
“เข้ามา!”
เสียงของไป๋หย่งฮุยดังมาจากด้านใน!
ไป๋เวยเวยผลักประตูเข้าไป!
“พ่อ แม่!”
“เวยเวย? ดึกป่านนี้แล้ว ขาเธอยังไม่หายดีเลย ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ? หรือมีธุระอะไรกับฉันและแม่?”