[ฮึ ๆ ๆ! ฉินเซิน คราวนี้หนีไม่รอดแล้วสินะ? โดนฟู่เยี่ยนโจวจ้องอยู่แบบนี้ ก็รอถูกจับได้เลย! ใครใช้ให้พวกนายมาลักพาตัวฉันล่ะ! ฮึ! เรื่องวางเพลิงนี่ พวกนายก็รับผิดชอบไปด้วยกันเลย!!]
ไป๋ชีชีมองตามแผ่นหลังของฟู่เยี่ยนโจวกับคนอื่น ๆ แล้วหัวเราะอย่างได้ใจ!
“ไป๋...ชี...ชี!”
เสียงตวาดดังมาจากด้านหลัง ไป๋ชีชีตัวแข็งทื่อ เสียงนี้คุ้นจังเลยนะ?
เธอค่อย ๆ หันไป ก็เห็นไป๋เซิ่งมองเธอด้วยสีหน้าเย็นชา! ใจเธอชักไม่ดี จึงฝืนยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
“ฮ่า ๆ ๆ! เอ่อ พี่รอง ดึกป่านนี้ยังไม่นอน ออกมาเดินเล่นเหรอคะ?!”
“เดินเล่น? นี่มันเกือบตีสี่แล้ว ฉันจะเดินเล่นบ้าอะไรล่ะ! ไป๋ชีชี เธอนี่กล้าดีจริง ๆ โดนจับไปแล้วยังไม่รู้จักขอความช่วยเหลือ แถมยัง...!”
พอเห็นไป๋ชีชี ความกังวลที่เกาะกินใจไป๋เซิ่งถึงได้คลายลง
แต่เพราะเป็นห่วงมาก เขาแทบอยากด่าเธอสักยก
แล้วเมื่อกี้เขาได้ยินเธอคิดในใจว่าตัวเองเป็นคนวางเพลิงหรือเปล่าเนี่ย?!!
ถ้าจำไม่ผิด ยัยเด็กนี่วางเพลิงมาหลายครั้งแล้วนี่? ถึงเธอไม่เคยพูดออกมา แต่จากคำพูดในใจ พวกเขาก็พอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง!
ยัยนี่กับไฟมีเรื่องบาดหมางกันหรือไง? ชาติก่อนเป็นเด็กไฟหรือไงกัน?
แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเรื่องที่พวกเขาได้ยินเสียงในใจของเธอเปิดเผยไม่ได้ เขาจึงต้องกลืนคำด่าที่พูดค้างไว้ลงคอ!
ที่จริงเขาโมโหเพราะเธอสู้กับพวกคนร้ายอยู่คนเดียว แต่ไม่รู้จักขอความช่วยเหลือจากพวกเขาหรือไง?