“ห๊ะ? อ๋อ! เมื่อคืนมีธุระนิดหน่อย เลยไม่ได้กลับบ้าน!”
เผิงหย่าลี่ถูกถามกะทันหันจึงชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนพยักหน้าแล้วก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด พูดออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
“อ๋อ! อย่างนี้นี่เอง! เออจริงสิ หย่าลี่ เลิกเรียนเย็นนี้กลับด้วยกันไหม? ฉันอยากกินมันฝรั่งทอดหน้าประตูหลังโรงเรียนแล้ว เธอไปเป็นเพื่อนหน่อยนะ!”
ไป๋ชีชีไม่ได้ถามต่อ แต่กลับนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วยิ้มชวนเธอแทน
“ได้สิ งั้นเอาการบ้านที่ทำเมื่อวานออกมาให้ฉันตรวจหน่อย!”
เผิงหย่าลี่ยิ้มพลางพยักหน้า แล้วจู่ ๆ ก็เริ่มตรวจการบ้านของไป๋ชีชี!
ไป๋ชีชี: ……!
รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋ชีชีแข็งค้างทันที เธอเบ้ปาก รู้อย่างนี้ไม่น่าถามให้มากเรื่องเลย!!
เธอทำใจยอมรับชะตากรรม หยิบการบ้านที่เผิงหย่าลี่สั่งไว้เมื่อวานออกมาให้ตรวจ!
จากนั้นก็หมดเรี่ยวแรง ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ รอรับคำพิพากษาขั้นสุดท้าย!
“ฮึ ๆ เธอนี่นะ!”
เผิงหย่าลี่เห็นท่าทางแบบนั้นก็หลุดหัวเราะ ก่อนจะเริ่มตรวจการบ้านอย่างตั้งอกตั้งใจ!
เลิกเรียนตอนบ่าย ไป๋ชีชีลากเผิงหย่าลี่ออกไปทันที เธอลืมไปเสียสนิทว่าช่วงนี้ไป๋เซิ่งมารับทุกวัน จึงไม่ได้คิดจะส่งข้อความบอกเขาสักนิด
ทั้งคู่นั่งกินมันฝรั่งทอดกับชานมอยู่ตรงโต๊ะตัวเล็ก รสชาติอร่อยจนไม่รู้จะบรรยายยังไง!
กำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่แท้ ๆ หลิ่วเหยียนกับเพื่อนอีกสองคนก็ทิ้งตัวลงนั่งปุ๊บ!
“ไป๋ชีชี ขอแชร์โต๊ะด้วยได้ไหม?”
ไป๋ชีชีคาบมันฝรั่งชิ้นหนึ่งไว้ในปาก เงยหน้ามองคนมาใหม่แล้วรีบปกป้องมันฝรั่งของตัวเอง ก่อนพูดว่า