เธอกำตะเกียบในมือแน่น จ้องไอ้หมอนั่นเขม็ง!
จู่ ๆ เผิงหย่าลี่ก็ถูกเขายกตัวขึ้นมา จนหายใจไม่ค่อยออก แต่ความดื้อดึงเมื่อครู่ก็เริ่มสั่นคลอน เพราะเธอรู้ว่าเผิงป๋อพูดคำไหนคำนั้น!
มีครั้งหนึ่งแค่เธอไม่ให้เงิน เขาก็ล็อกประตูใส่หน้าตรง ๆ ทำเอาเธอต้องนั่งอยู่หน้าบ้านทั้งคืน แถมหนาวสั่นไปทั้งคืนด้วย!
แถมตอนนั้นยังเป็นฤดูหนาวอีกต่างหาก!!
“พรุ่งนี้ฉันให้!”
แววตาของเผิงหย่าลี่หม่นลง แต่ก็ทำได้แค่ยอม!
“โธ่เว้ย! ให้เวลาแกอีกวันเดียว พรุ่งนี้ถ้าไม่เอาเงินมา ฉันมีวิธีจัดการแกอีกเยอะ!!!”
พอได้ยินว่าเธอจะให้พรุ่งนี้ เผิงป๋อก็สบถด่าลั่นด้วยความโมโห แต่ก็เข้าใจว่าวันนี้คงรีดเงินไม่ได้แล้ว คงต้องมาใหม่พรุ่งนี้
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังขู่เธออีกชุดด้วยความไม่วางใจ ไม่กลัวว่าเธอจะเบี้ยว เพราะรู้จุดอ่อนของเธอดี พูดจบก็ปล่อยคอเสื้อเธอ แล้วเช็ดมืออย่างรังเกียจ ก่อนหันหลังเดินจากไป!
ไป๋ชีชีขมวดคิ้ว มองแผ่นหลังที่เดินจากไป แต่ไม่ได้พูดอะไร พอเห็นว่าไม่ได้ลงไม้ลงมือกัน เธอก็เบนสายตากลับมา
เผิงหย่าลี่เห็นว่าในที่สุดเรื่องก็สงบลง จึงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนมองไป๋ชีชีอย่างกระอักกระอ่วนและฝืนยิ้มออกมา
“ขอโทษนะ ชีชี ทำให้เธอเห็นเรื่องน่าอายจนได้!”
“ไม่เป็นไร! เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แต่หมอนั่นเป็นใครกัน ทำไมกร่างขนาดนั้น แล้วมาขอเงินเธอทำไม? ถ้าเขารังแกเธอ ให้ฉันช่วยหาคนไปสั่งสอนสักยกไหม?”
ไป๋ชีชีเห็นใบหน้าซีดเซียวของเผิงหย่าลี่ จึงถามด้วยความเป็นห่วง