“เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่? เฉิงฮุยกู้จะทำร้ายชายาองค์รัชทายาทได้อย่างไร!” เหลียงตี้ฉีเพิ่งออกจากเรือนดอกไม้หลังสั่งการเสร็จ และแวะไปตำหนักจัวหัวมา บัดนี้ก็เร่งรุดไปยังตำหนักเจียนเจียอย่างรีบร้อน กระทั่งเกี้ยวเคลื่อนพระองค์ยังมิทันได้นั่ง
“บ่าวเองก็ตกใจไม่น้อย ได้ยินเพียงว่าเหลียงตี้เผยไปที่ตำหนักของเฉิงฮุยกู้แล้วเจ้าค่ะ” ฝนยังคงตกอยู่ ตงเซี่ยสาวใช้รีบกางร่มให้ ส่วนขันทีสองคนที่ถือโคมหลวงนำหน้า ก็ถูกฉีเมี้ยวเร่งจนก้าวเท้าถี่กระชั้นขึ้น
“ส่งคนไปเชิญองค์ชายแล้วหรือยัง?”
“ส่งไปแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ยามนี้น้ำในแคว้นสองแม่น้ำเอ่อล้นเชี่ยวกราก ฝ่าบาททรงเรียกขุนนางทั้งหลายไปยังพระตำหนักจื่อเฉิน ข่าวจะส่งขึ้นไปถึงเมื่อใดก็ยังไม่ทราบเจ้าค่ะ”
“เรื่องชายาองค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์เป็นเรื่องใหญ่ องค์ชายย่อมต้องเสด็จกลับมาแน่ ตอนนี้ช่วยเฉิงฮุยกู้ไว้ก่อนสำคัญที่สุด”
สายฝนยิ่งตกหนักขึ้น ครั้นนางมาถึงตำหนักเจียนเจีย ที่นั่นก็ถูกปิดผนึกไว้ทั้งด้านในและด้านนอกแล้ว
ขันทีร่างกำยำหลายคนขวางอยู่หน้าประตูตำหนัก มิให้ผู้ใดเข้าไป
“พวกเจ้าช่างบังอาจนัก! เรื่องยังไม่มีข้อสรุป ก็กล้ากักบริเวณเฉิงฮุยกู้แล้วหรือ”
ยามฉีเมี้ยวโมโหขึ้นมา น้ำเสียงของนางก็ดังก้องเสียจนผู้คนสั่นสะท้าน
“เหลียงตี้โปรดอย่าทำให้พวกบ่าวลำบากใจ พวกบ่าวเพียงทำตามคำสั่งของเหลียงตี้เผย เมื่อครู่ค้นพบหนูแห้งในตำหนักของเฉิงฮุยกู้ เรื่องนี้มีหลักฐานชัดเจนแล้ว หากเหลียงตี้ไม่เชื่อ ก็ไปสอบถามเหลียงตี้เผยด้วยตนเองได้เจ้าค่ะ”
“พบหนูแห้งแล้วก็แปลว่าเป็นของนางหรือ? เจ้าเห็นกับตาหรือว่านางวางยาพิษ? บางทีอาจเป็นคนคิดร้ายใส่ความนางก็ได้!”
ขันทีมีสีหน้าซีดเผือด รู้ดีว่านางมิใช่คนรับมือได้ง่าย จึงรีบกล่าวว่า “บ่าวทราบว่าเหลียงตี้สนิทสนมกับเฉิงฮุยกู้ แต่เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก แม้เกี่ยวข้องเพียงนิดเดียวก็ปล่อยผ่านไม่ได้ ยามนี้เฉิงฮุยกู้เพียงถูกกักบริเวณเท่านั้น หากนางบริสุทธิ์จริง ย่อมปลอดภัยแน่นอนเจ้าค่ะ”