“เป็นอะไรไป เห็นสีหน้าเจ้าไม่ค่อยสู้ดีนัก” ถังอวิ๋นเสด็จมาหลังเที่ยง นางถือหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง ทว่ากลับไม่ได้อ่านแม้แต่น้อย
กู้ชิงเจาถอนหายใจ “เด็กสองคนนี้ คนหนึ่งเงียบขรึมเกินไป อีกคนก็ซุกซนเกินไป ไม่รู้ว่าเหมือนผู้ใดกัน”
ทั้งที่ยามเยาว์วัย นางกับถังอวิ๋นต่างก็ไม่ได้เป็นเช่นนี้
ถังอวิ๋นตบไหล่นางเบา ๆ เป็นเชิงปลอบใจ “แม้นิสัยแตกต่างกัน แต่ล้วนเป็นเด็กฉลาดทั้งคู่ แม้องค์ชายห้าจะไม่ค่อยชอบเคลื่อนไหว ทว่าก็เดิน วิ่ง และพูดได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ส่วนองค์ชายหกยิ่งร่าเริงสดใส ไม่ด้อยไปกว่ากัน”
แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ผู้เป็นมารดาย่อมปรารถนาให้บุตรดีพร้อมไปเสียทุกด้าน
ถังอวิ๋นสงสารที่นางต้องดูแลลูก ๆ จึงไม่อยากเห็นนางวิตกกังวลไปเสียทุกเรื่อง
“ดอกโบตั๋นในเดือนสี่ร่วงโรยไปไม่น้อยแล้ว แต่ดอกเสาฮวากลับบานสะพรั่ง งดงามชื่นตายิ่ง ไปเดินเล่นในอุทยานหลวงกันดีหรือไม่”
กู้ชิงเจาครุ่นคิด ช่วงนี้นางรู้สึกเวียนศีรษะและง่วงนอนอยู่บ่อยครั้ง คิดว่าอาจเป็นเพราะไม่ค่อยได้ออกไปเดิน จึงตอบรับอย่างยินดี
ต้นฤดูร้อนปีนี้ แสงแดดยังคงอ่อนโยน
ดอกไม้นานาพรรณซึ่งกำลังเป็นที่นิยมบานสะพรั่งทั่วอุทยานหลวง นกขนสีเขียวมรกตกระโดดไปมาตามกิ่งไม้ ส่งเสียงร้องไม่ขาดสาย ท่ามกลางทิวทัศน์เช่นนี้ แม้แต่อากาศก็อบอวลด้วยกลิ่นบุปผา
ระหว่างกำลังชื่นชมทิวทัศน์ นางก็เห็นคนสี่คนนั่งสนทนากันอยู่ในศาลาน้อยแต่ไกล
เมื่อทั้งสี่ได้รับคำเตือนจากนางกำนัล แล้วเหลือบเห็นขบวนเสด็จของฝ่าบาทและฮองเฮาเข้าอย่างจัง ก็รีบจัดแต่งกิริยา ก่อนเข้ามาถวายคำนับ
“หม่อมฉันทั้งหลายไม่ทราบว่าฝ่าบาทและฮองเฮาประทับอยู่ที่นี่ จึงรบกวนฝ่าบาทและฮองเฮาแล้ว”