“องค์ชายมีราชกิจสำคัญต้องจัดการ ย่อมไม่อาจปลีกตัวมาที่ตำหนักชิวซวงได้ สิ่งเหล่านี้เป็นของบำรุงที่องค์ชายมีรับสั่งให้นำมามอบให้ ขอเจาซวิ้นบำรุงร่างกายให้ดี รอพ้นเดือนคลอดแล้ว ก็จะปลดว่างาเยียววัตรได้” อู่อิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนโบกมือครั้งหนึ่ง นางเฒ่าหลายคนก็เดินเข้าไปหา
เจียงอวิ๋นตกใจจนหน้าซีด “พวกเจ้าจะทำอะไร!”
นางเฒ่าเหล่านั้นไม่สนใจนาง เพียงอุ้มชายาแห่งองค์ชายน้อยออกจากอ้อมแขนของนางอย่างง่ายดาย
“เจาซวิ้นมีตำแหน่งต่ำต้อย ไม่อาจเลี้ยงดูองค์หญิงได้ ตามธรรมเนียมแล้วต้องพาองค์หญิงไปยังวิหารกวั่งจี้ ให้บรรดานางนมเป็นผู้ดูแล”
“เหลียงตี้บอกแล้วว่า บุตรของข้า นางจะเลี้ยงดูด้วยตนเอง! พวกเจ้าอย่าหวังว่าจะพาไปวิหารกวั่งจี้!” เจียงอวิ๋นดิ้นรนขัดขืน “ข้าให้กำเนิดองค์หญิงแก่องค์ชาย องค์ชายต้องเลื่อนตำแหน่งให้ข้า! พวกเจ้าก็อย่าหวังจะรังแกข้า!”
นางจ้องอู่อิงอย่างเคียดแค้น “เป็นกู้ชิงเจาใช่หรือไม่?! เป็นนางตั้งใจเป็นปฏิปักษ์กับข้า ใช้มารยาล่อลวงองค์ชายจนองค์ชายสั่งให้พาองค์หญิงน้อยของข้าไปใช่หรือไม่? เจ้าตอบมา!”
อู่อิงขมวดคิ้ว มองนางแวบหนึ่ง “บ่าวขอตัวก่อน”
ไม่จำเป็นต้องแก้ต่าง เพียงวางของไว้แล้วพาคนออกไปก็พอ
เจียงอวิ๋นแค้นจนทุบเตียง ทว่าตำหนักชิวซวงถูกปิดอีกครั้ง ตำหนักชิวซวงที่เมื่อกลางวันยังครึกครื้น พลันกลับมาเงียบเหงาในชั่วพริบตา
ส่วนองค์ชายรัชทายาทที่นางเฝ้าคะนึงถึง ยามนี้กำลังประทับอยู่ที่ตำหนักเจียนเจีย
“นี่คือถุงหอมที่หม่อมฉันทำขึ้นใหม่ ข้างในใส่ผงดอกท้อไว้เล็กน้อย ทั้งยังเติมเครื่องหอมจือลันลงไปด้วย องค์ชายลองทอดพระเนตรดูว่าทรงชอบหรือไม่เพคะ” กู้ชิงเจาใช้เวลาหลายคืนกว่าจะทำสำเร็จ งานที่ค่อย ๆ ประณีตย่อมได้คุณภาพดีกว่าเดิมมาก นางกำลังพอใจกับฝีมือตนเองอยู่พอดี องค์ชายรัชทายาทก็เสด็จมา