เจียงมู่เหยียนหันไปมองหลินเยว่ซี แววตาเย็นชา น้ำเสียงแฝงแรงกดดันอยู่หลายส่วน “จื้อชิงหลินขัดขวางการเก็บเกี่ยวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากคืนนี้ฝนตกจริงจนข้าวเสียหาย จื้อชิงหลินกล้ารับผิดชอบเพียงคนเดียว ชดใช้ความเสียหายให้ทุกคนหรือไม่”
“ฉัน……” หลินเยว่ซีพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ใบหน้าแดงก่ำ อีกสองวันเธอก็จะได้กลับกรุงปักกิ่งแล้ว ข้าวพวกนี้จะเป็นอย่างไรเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย ทำไมเธอต้องรับผิดชอบ
เจียงเซี่ยชวนมองความคิดของเธอออก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ย “จื้อชิงหลินคงคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้กลับกรุงปักกิ่งแล้ว ข้าวจะเปียกหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับตัวเอง ถึงได้จงใจขัดขวางมู่เหยียนอยู่ที่นี่สินะ”
หลินเยว่ซีถูกแทงใจดำ กำลังจะโต้แย้ง ก็เห็นชาวบ้านหลายคนที่ไปตรวจดูพงหญ้าวิ่งกลับมา รายงานเฉียวจิ้นเหอว่า “หัวหน้า จื้อชิงเจียงพูดถูกแล้ว มดทางนั้นกำลังย้ายรังกันอยู่ ไต่ขึ้นเนินกันหมดแล้ว”
สีหน้าของเฉียวจิ้นเหอค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น เขาทำนามาทั้งชีวิต แม้จะไม่เข้าใจเรื่องหมอกฟ้าอะไร แต่ก็รู้ว่ามดย้ายรัง ดินคืนความชื้น ล้วนเป็นสัญญาณฝนตกที่คนรุ่นก่อนถ่ายทอดกันมา
เพียงแต่วันนี้แดดแรงเกินไป เขาจึงไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ ข้อสังเกตต่าง ๆ ที่เจียงมู่เหยียนพูดมาล้วนมีหลักฐาน จะไม่เชื่อก็คงไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเสี่ยงไม่ได้! เพราะนอกจากข้าวกับมันเทศที่ยังไม่สุกแล้ว ข้าวบนลานตากข้าวยังเป็นผลผลิตหลักของกองวานซานในปีนี้
หากข้าวเหล่านี้ถูกน้ำฝนชะหายไป หรือแช่น้ำฝนจนเสียหาย ปีหน้าชาวบ้านก็ต้องอดอยากแน่
“ดี! ฟังจื้อชิงเจียง!” เฉียวจิ้นเหอตัดสินใจเด็ดขาด ตะโกนเสียงดัง “ทุกคนอย่ามัวยืนงง! ผู้ชายไปเอาพลั่วไม้กับกระสอบป่าน ผู้หญิงช่วยกันรวบรวมข้าว รีบมือหน่อย พยายามเก็บให้หมดก่อนฟ้ามืด!”
การทำงานหนักติดต่อกันหลายวันทำให้ทุกคนเหนื่อยล้าอยู่แล้ว พอได้ยินว่ายังต้องออกแรงเก็บข้าวกันอีกรอบ หลายคนก็มีสีหน้าลำบากใจ บ่นอุบอิบกันเบา ๆ