คำพูดของเจียงมู่เหยียนทำให้หลิวฟ่างเหมยชะงัก ร่างกายราวกับถูกควบคุมโดยไม่รู้ตัว สายตาตรงไปที่เจียงมู่เหยียน
“หลิวฟ่างเหมย เมื่อกี้เธอเอาคูปองทั้งหมดในบ้านมาแล้วหรือยัง?”
อีกแล้ว! หลิวฟ่างเหมยรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา อยากจะยกมือปิดปากก็ไม่ทัน ปากก็ขยับโดยไม่สามารถควบคุมได้: “แน่นอนว่าไม่ได้! เธอจะรู้ได้ยังไงว่าเรามีกี่ใบ!”
คนในห้องนอกจากเจียงมู่เหยียนแล้ว ทุกคนมองหลิวฟ่างเหมยอย่างงงงวย ผิดปกติ ทุกอย่างผิดปกติไปหมด
เจียงมู่เหยียนกวาดตามองทุกคนที่ใบหน้าเลื่อนลอย น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้ง:
“ถ้าพวกเธอไม่มีความจริงใจ งั้นก็แจ้งตำรวจเลยดีกว่า เผื่อตำรวจจะช่วยฉันตามหาพ่อแม่แท้ๆ ด้วย”
“ไม่! ฉันไปเอาให้ เดี๋ยวไปเอาให้!” หลิวฟ่างเหมยตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบโบกมือแล้ววิ่งตรงเข้าไปในห้องด้านใน เธอไม่มีทางติดคุกได้เด็ดขาด และยิ่งไม่สามารถปล่อยให้ลูกสาวแท้ๆ ที่เป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวยต้องถูกเจียงมู่เหยียนแย่งตำแหน่งไปได้ นั่นคือความหวังในช่วงครึ่งชีวิตหลังของเธอ!
มองดูเงาหลังของหลิวฟ่างเหมยที่วิ่งหนีอย่างไม่ลืมหูลืมตา เจียงมู่เหยียนก็ยิ้มเยาะที่มุมปาก เธอแค่ไม่อยากไปตามหาพ่อแม่แท้ๆ ของร่างเดิมเท่านั้น เพราะนั่นเป็นพ่อแม่ของร่างเดิม ไม่ใช่ของเธอ!
อีกอย่างเธอมีลางสังหรณ์ว่า อีกไม่นานเธอจะได้พบกับพวกเขา
เพียงแต่ก่อนหน้านั้น เธออยากฝึกฝนให้ดี และเพิ่มพลังให้ตัวเองให้แข็งแกร่ง
ครั้งนี้ หลิวฟ่างเหมยออกมาจากห้องด้านในอย่างรวดเร็ว ด้วยปากที่ควบคุมไม่ได้ เธอก็ไม่กล้าที่จะเล่นกลอะไรอีกแล้ว