เจียงมู่เหยียนมองเห็นความร้อนรนและความคาดหวังในแววตาของท่านอาจารย์ฉิน รอยยิ้มอันอ่อนโยนผุดขึ้นในแววตา เธอพยักหน้าเบา ๆ
“ท่านปู่ฉิน พรุ่งนี้ฉันยังจะฝังเข็มให้พี่ชายในเวลาเดียวกันนี้ หากท่านไม่ยุ่งอะไร เชิญมาที่นี่ได้ตลอดเลยเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านอาจารย์ฉินก็ดีใจจนสีหน้าบานขึ้นทันที ความเก้อเขินเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง รีบตอบรับว่า “ดี ๆ ๆ ดีมาก มู่เหยียน ฉันจะมาตรงเวลาอย่างแน่นอน!”
ปู่เจียงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองท่าทางของสหายเก่าเช่นนี้ ก็อดขำในใจไม่ได้
ตอนแรกที่รู้ว่ามู่เหยียนมีความรู้ด้านการแพทย์ เขายังคิดจะให้ท่านฉินรับมู่เหยียนเป็นศิษย์ แต่มาถึงตอนนี้กลับคิดผิดไปเอง—ไม่ต้องพูดถึงเรื่องรับศิษย์เลย ดูท่าทีของท่านฉินแล้ว เกรงว่าเขาจะอยากกลับไปเรียนรู้จากมู่เหยียนซะมากกว่า
จริงดังที่คิด ปู่เจียงกำลังครุ่นคิด ก็เห็นท่านอาจารย์ฉินรีบร้อนเดินเข้าไปหาเจียงมู่เหยียนอีกครั้ง ดึงเธอไปสนทนาเรื่องการแพทย์อย่างละเอียด สายตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นใฝ่รู้
อีกด้านหนึ่ง เจิ้งเจียหนิงที่เดินออกจากโรงพยาบาลมีอารมณ์ย่ำแย่อย่างมาก ตามปกติแล้วเวลาที่เธออารมณ์ไม่ดี มักจะระบายด้วยการช้อปปิ้ง คนในครอบครัวแม้จะตามใจน้องสาวคนเล็กที่สุด แต่ก็ไม่เคยขาดเงินใช้ของเธอมาก่อน
ดังนั้น เธอจึงตรงดิ่งไปยังห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเทียนจิน แล้วเปิดโหมดช้อปปิ้งอย่างเต็มที่
เสื้อผ้าสวย ๆ เครื่องสำอางสารพัดชนิด ต่อให้ที่บ้านยังมีของเหลืออยู่มากมาย เธอก็ไม่ยั้งมือซื้อมาเป็นกองโต พอถือถุงช้อปปิ้งเต็มมือ ความหงุดหงิดในใจก็ค่อย ๆ จางหายไปบ้าง
เธอนั่งรถประจำทางกลับมาที่โรงแรม หลังลงรถก็อดไม่ได้ที่จะทำปากเบ้ด้วยความรังเกียจ—มาอยู่เมืองเทียนจินนี้ สู้อยู่ที่กรุงปักกิ่งไม่สบายใจเลยสักนิด อย่างน้อยที่กรุงปักกิ่งไม่ว่าไปที่ไหนก็มีรถยนต์ส่วนตัวของบ้านรับส่ง แถมยังต้องมาเบียดรถเมล์ที่ร้อนอบอ้าวอีก ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ในห้องโดยสารมีกลิ่นเหงื่อปะปนกัน ช่างหอมยากนัก