สำนักเทียนหยุน
ในขณะที่เจียงมู่เหยียนและฟูมั่วเซวียนออกเดินทางไปยังสถานีรถไฟ ในวิหารใหญ่ของสำนักเทียนหยุนแห่งกรุงปักกิ่ง เหล่าลูกศิษย์สำนักเต๋าได้มาชุมนุมกันพร้อมหน้าอยู่แล้ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม
ในวิหารใหญ่ เต๋าชิงฉาน ผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักเทียนหยุน ใบหน้าเผยความยินดี สายตามุ่งมั่นจ้องไปยังเบื้องบน:
“ท่านอาจารย์ ท่านหมายความว่าดาวแห่งผู้แก้ปมวิกฤตเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หรือครับ?”
เต๋าเสวียนซิงค่อยๆ พยักหน้า: “ไม่เพียงเท่านั้น ดาวแห่งเส้นชีพจรของประเทศซึ่งเคยหม่นหมองก็ยิ่งสว่างไสวมากขึ้น! ดูเหมือนผู้แก้ปมวิกฤตจะลงมือช่วยเหลือเหล่าเสาหลักของประเทศแล้ว!”
ทุกคนได้ยินดังนั้น ใบหน้าต่างเผยความดีใจออกมา ------ นี่คือข่าวดีที่สุดที่พวกเขาได้ยินในรอบหลายปีอย่างไม่ต้องสงสัย
“ดีมาก! ถ้าเป็นเช่นนี้ เส้นชีพจรของประเทศก็จะรักษาไว้ได้ใช่ไหม?” ชิงอู้ทนความรีบร้อนไม่ไหว เอ่ยปากถามขึ้นเป็นคนแรก
เต๋าเสวียนซิงกลับส่ายหน้าเบาๆ สีหน้ากลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง: “สถานการณ์แม้จะดีขึ้น แต่ก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด พวกคนชั่วที่แอบทำลายเส้นชีพจรของประเทศและบ่อนทำลายโชคชะตาของชาติยังคงซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คน จ้องมองหาโอกาสจ้องจับจังหวะลงมือ”
พูดจบ เขาในแววตาก็เพิ่มความกังวลอีกสักหน่อย เสียงหนักแน่นกล่าว: “ได้ยินว่าเจียงเซี่ยซีของตระกูลเจียงตอนนี้กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ฉันสงสัยว่าคนพวกนั้นลงมือลอบทำร้าย”
“น่าโมโห! พวกมันไม่เพียงทำร้ายอัจฉริยะของชาติ แม้แต่ลูกหลานดีเด่นของตระกูลใหญ่ในกรุงปักกิ่งก็ไม่เว้น!” ชิงอู้กำหมัดแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแค้นเคือง