[เจ้าได้ฝึกฝนแปดดาบปราบชนเถื่อนอย่างจริงจัง กระตุ้นญาณหยั่งรู้ขั้นสมบูรณ์ ระดับความชำนาญในแปดดาบปราบชนเถื่อน +1]
[ผู้สืบทอด: ฉินต้ง]
[ภูมิ: หลอมกายาขั้นสูง]
[วิทยายุทธ์: หมัดวานรขาวเชี่ยวชาญ (26/100) วิชาท่องนภาคีตาจันทราระดับเริ่มต้น (1/10) แปดดาบปราบชนเถื่อนขั้นเล็ก (1/50)]
ทุกครั้งที่ฉินต้งฝึกฝน ล้วนตกเข้าสู่สภาวะเหมือนหลุดพ้นจากตัวตน
จนกว่าจะหมดเรี่ยวแรงหรือฝึกสำเร็จถึงจะรู้สึกตื่นขึ้นเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน
ในฐานะเพลงดาบแห่งสนามรบ
แปดดาบปราบชนเถื่อนอาจกล่าวได้ว่าคมกริบและหนักหน่วง ทุกกระบวนท่าไร้ซึ่งทางถอย
เน้นหนักไปที่ท่วงท่าเด็ดเดี่ยว ระหว่างเป็นกับตายต้องเลือกเพียงหนึ่ง
เมื่อยิ่งคุ้นเคยกับกระบวนท่าดาบมากขึ้น เขาก็ค่อย ๆ เริ่มเข้าใจแก่นแท้ของเพลงดาบนี้
“ขั้นเล็กแล้วหรือ?”
เมื่อฉินต้งหยุดวงดาบในมือ เขาก็รู้สึกตะลึงไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นข้อมูลที่ปรากฏขึ้น
เพียงแต่ร่างกายย่อมไม่โกหก
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ากระบวนท่าต่าง ๆ ของแปดดาบปราบชนเถื่อนได้หลอมรวมเข้าสู่เลือดเนื้อและไขกระดูกแล้ว
ไม่ดี!
ฉินต้งฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ หันขวับไปมองเยี่ยนฝูที่สอนเพลงดาบให้เขา
เมื่อเห็นสีหน้าด้านชาและแววตาไร้ชีวิตชีวาของเยี่ยนฝู เขาก็รู้ว่าตัวเองทำเกินกว่าเหตุไปแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาใช้เวลาเพียงบ่ายเดียวก็ฝึกหมัดวานรขาวจนถึงขั้นเล็ก
ตอนนี้แปดดาบปราบชนเถื่อนก็ทำให้เขาฝึกจนถึงขั้นเล็กเช่นกัน