เพี๊ยะ!
“เจ้าไม่ได้มาล้อเล่นกับข้าใช่ไหม?”
ที่เมืองเจียงหนิง
ศาลากลางแดนเจียงหนาน
เจียงฮั่นฟาดโต๊ะลุกขึ้นยืนอย่างรุนแรงในห้องประชุม จ้องมองลูกน้องที่รีบรุดมารายงานข่าวด้วยสายตาเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ
“ใต้เท้า กระจะทำสำรวจข้ามา ไหนเลยกล้าล้อเล่นกับใต้เท้า แต่ที่กระจะรายงานนี้ทุกถ้อยทุกคำล้วนจริงแท้ ไร้ซึ่งคำใดเป็นเท็จแม้แต่น้อย…”
เบื้องล่าง
มือปราบป้ายเงินในเครื่องแบบสีดำประดับขอบเงินตอบอย่างสั่นเข่า “ตอนแรกกระจะก็ไม่กล้าเชื่อเช่นกัน ภายหลังจึงต้องเดินทางไปยังอู๋จวิ้นเพื่อตรวจสอบด้วยตนเอง ถึงกับต้องเสียม้าของสถานีพักม้าไปสองตัว…”
“…แรกทีได้รับข่าวด่วนที่เขาส่งขึ้นมา ข้ายังสั่งให้หลี่ว์เหลียงเดินทางไปยังอู๋จวิ้นโดยเฉพาะเพื่อเตือนเขาว่าอย่าลงมือโดยพร้อมเพรียง แต่ผลกลับมาเจ้าบอกข้าว่าฉินต้งได้ลงมือสังหารล้างตระกูลกู้จนสิ้นซาก กระทั่งเผยพลังขั้นปรมาจารย์ออกมา ถึงกับสังหารกู้จ้างไห่ต่อหน้าสายตาเหล่าคนทั้งหลาย เจ้าบอกข้าหน่อยสิ ข้าจะไปเชื่อได้อย่างไร!”
เจียงฮั่นเงียบงันอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายจึงนั่งลงบนเก้าอี้อย่างไร้แรง ยิ้มขื่าออกมาด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนพรรณนาไม่ถ้วน
“แต่ใต้เท้า นี่มิใช่เรื่องที่ดีหรือกระไร?”
มือปราบป้ายเงินรีบเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ตกตะลึงก็ตกตะลึง แต่อย่างน้อยหัวหน้าฉินก็คือคนของพวกเรา!”
“ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น ถ้าว่ากันเรื่องความตื่นเต้น ข้าตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร ประเด็นคือ…”
พูดไปสุดท้าย เจียงฮั่นก็ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกและความคิดในตอนนี้ของตนเองอย่างไร