"หืม?"
ฉินต้งชะงักไปเมื่อได้ยิน เหตุใดเขาถึงรู้เรื่องนี้?
จินตี๋ไม่ได้กำชับพนักงานสืบสวนซือที่คอยดูแลเขาแล้วหรือว่าห้ามแพร่งพรายโดยเด็ดขาด?
"ไม่เกี่ยวกับซือหลุน ข้าอยู่กรมจับกุมหกประตูเจียงตูมานานหลายปี ตำแหน่งหัวหน้านายอำเภอของข้ามิได้ได้มาโดยเปล่าประโยชน์"
เฉินเซียนราวกับคาดเดาได้ว่าฉินต้งกำลังคิดสิ่งใด เขาเอ่ยความในใจอย่างแจ่มแจ้ง
ต่อให้ซือหลุนไม่ปริปาก เขาก็ยังมีหนทางอื่นล่วงรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในศาลากลาง
"...ข้ามิได้ตั้งใจปิดบัง"
ฉินต้งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
"ที่จริงข้าควรรู้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ไล่ล่าหยางสวินไปจนถึงสังหารหลิวกัน สิ่งเหล่านี้มิใช่สิ่งที่นายอำเภอป้ายทองแดงทั่วไปจะทำได้..."
เฉินเซียนส่ายศีรษะพลางเอ่ย "ข้าเคยคาดเดาว่าเจ้าแอบซ่อนพลังฝีมือไว้ แต่ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะปกปิดได้ล้ำลึกถึงเพียงนี้ กระทั่งหลี่เทียนโซ่วลงมือจึงบีบให้เจ้าเผยพลังที่แท้จริงออกมา"
"ไม้เด่นย่อมต้องลม พรสวรรค์สูงย่อมถูกอิจฉา หากข้าเปิดเผยพลังฝีมือเร็วเกินไป ย่อมต้องนำพาเภทภัยที่มิอาจคาดเดามาถึง"
ฉินต้งมองเฉินเซียนด้วยสีหน้าสงบนิ่ง "โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้าเป็นถึงพนักงานสืบสวนของกรมจับกุมหกประตู ในยุทธภพไม่รู้ว่ามีผู้คนมากเท่าใดเกลียดชังพวกเราจนเข้ากระดูกดำ"
"เจ้าทำถูกต้องแล้ว หากเป็นข้า ข้าก็คงเลือกเช่นเดียวกับเจ้า"
เฉินเซียนถอนหายใจแผ่วเบา
การเป็นพนักงานสืบสวนของกรมจับกุมหกประตูนั้นนับเป็นอาชีพที่เสี่ยงอันตรายสูง ทั้งยังง่ายต่อการล่วงเกินผู้คนจำนวนมากและนำมาซึ่งการแก้แค้น
ฉินต้งกำเนิดจากฐานะต่ำต้อย อายุยังน้อยก็สูญเสียบิดามารดา เหลือเพียงคู่หมั้นที่เลี้ยงดูกันมาตั้งแต่เด็กซึ่งพึ่งพากันประคองชีวิต
โดยที่เขาไร้ภูมิหลังให้ยึดเหนี่ยวเช่นนี้
หากแสดงออกมากเกินไปจนโดดเด่นสะดุดตา ก็จะตกเป็นเป้าแห่งการโจมตีอย่างแน่นอน
มีเพียงเก็บงำพรสวรรค์และอำพรางตนไว้จึงจะสามารถปกป้องตนเองและคนในครอบครัวได้ดีกว่า
"ขอบคุณหัวหน้าเฉินที่เข้าใจ"
ฉินต้งเอ่ยเสียงหนักแน่น