"พี่โตว่ง พี่สาวเจียงไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?"
ภายในห้องพัก
ซูโย่วเหนียงมองหน้าเจียงม่อที่ซีดขาวอย่างน่าหวาดกลัวบนเตียงด้วยความกังวลใจ
"วางใจเถิด นางเพียงเสียเลือดมากเกินไปจนสิ้นสติ ตอนนี้เลือดที่ควรหยุดก็หยุดหมดแล้ว โดยรวมแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง..."
ฉินต้งย่อมไม่บอกความจริงกับซูโย่วเหนียง กลัวนางจะร้อนใจเกินเหตุ
อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะมองอย่างไร เจียงม่อก็บาดเจ็บเพื่อช่วยพวกนาง
บาดแผลยิ่งหนัก ซูโย่วเหนียงก็ยิ่งละอายใจ
"ใต้เท้า ตระกูลเจียงส่งคนมาแล้ว"
ขณะนั้น
จินตี๋รีบร้อนเข้ามาในห้องรายงาน
"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"
พูดพลาง ฉินต้งก็ก้าวออกจากห้องโดยไม่ลังเล
"เป็นเจ้า?"
เมื่อเห็นคนที่ตระกูลเจียงส่งมา เขาทั้งประหลาดใจและไม่ประหลาดใจ
"หัวหน้าฉิน น้องสาวข้าบาดเจ็บหนักเพียงใด?"
เจียงเยี่ยนสีหน้าหนักใจมองฉินต้งที่ออกมาต้อนรับ
"หัวหน้าเจียงเสียเลือดมากเกินไป ทั้งได้รับบาดเจ็บภายใน หากไม่รีบรักษา เกรงว่าบาดแผลอาจกำเริบ..."
ฉินต้งรีบบอกอาการของเจียงม่อตามจริง
"...ข้าอยากรู้ ผู้ใดทำร้ายน้องสาวข้า?"
เจียงเยี่ยนได้ฟังก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นจึงถามขึ้นอย่างเหมือนไม่ตั้งใจ
"ได้ยินว่า ชื่อจั่วขุย เป็นผู้อาวุโสของพรรคฉางเล่อ"
ฉินต้งยื่นมือชี้ไปยังคนผู้หนึ่งบนพื้น "นั่นคือจั่วขุย ข้าทำให้หมดสภาพแล้ว ตอนนี้ยังสิ้นสติอยู่..."
"อืม?"
เจียงเยี่ยนมองจั่วขุยที่เหมือนหมาข้างทางด้วยความตกใจ เพื่อยืนยันตัวตน เขากลับเข้าไปใกล้ดูอย่างละเอียดต่อหน้า
"นับว่าโชคดีเกินไปสำหรับเขา"
หลังจากยืนยันว่าเป็นจั่วขุยแน่นอน เจียงเยี่ยนจึงกล่าวอย่างเฉยเมย
แต่ใครก็ตามล้วนรับรู้ได้ถึงความเย็นเยียบจากคำพูดราบเรียบของเขา
"ขอคุณชายเจียงวางใจ ข้าจะทวงความยุติธรรมให้หัวหน้าเจียงอย่างแน่นอน"
ฉินต้งกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"หากมีเรื่องต้องช่วยเหลือ ส่งคนไปหาข้าที่ตระกูลเจียงได้ทุกเมื่อ"
เจียงเยี่ยนพยักหน้า ทุกสิ่งเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ย
ในฐานะพี่ใหญ่ของเจียงม่อ ไม่มีใครอยากล้างแค้นให้กับน้องสาวมากไปกว่าเขา
เพียงแต่ถูกจำกัดด้วยฐานะและผลกระทบ
ภายนอกเขาลงมือไม่สะดวก มิได้หมายความว่าลับหลังจะลงมือไม่ได้
ไม่นานนัก