ป่าเริงรมย์
ภายนอกอาคารซากศพเกลื่อนกลาด ภายในอาคารระเกะระกะเต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหาย
หลังจากฉินต้งไล่ตามเจ้าสาวผีไปแล้ว สถานที่นั้นก็เหลือเพียงต่งป้าและคนอื่นๆ ที่บาดเจ็บจนลุกไม่ขึ้น
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด
เจียงม่อพาชายแปลกหน้าคนหนึ่งเร่งรีบมาถึง
"หัวหน้าฉิน! หัวหน้าฉิน..."
เมื่อนางทะยานเข้าไปในอาคารแต่ไม่เห็นเงาของฉินต้ง สีหน้าก็พลันร้อนรนพลางตะโกนหาไปทั่ว
"หัวหน้าฉินไม่อยู่ที่นี่..."
ครู่หนึ่งก็มีเสียงแผ่วเบาตอบกลับมา
"เจ้า? เจ้ารู้หรือไม่ว่าหัวหน้าฉินไปที่ใดแล้ว?"
เจียงม่อรีบมองตามเสียงไป สายตาก็ไปเห็นต่งป้าที่ลมหายใจรวยรินพยายามดิ้นรนลุกขึ้นในบริเวณใกล้ๆ
นางไม่สนใจสิ่งใดแล้ว รุดเข้าไปหาอีกฝ่าย น้ำเสียงเร่งร้อนจนปิดไม่มิด
"ฉิน... หัวหน้าฉินไปสังหารเจ้าสาวผีกับพวกนางแล้ว หัวหน้าเจียง รองหัวหน้าพรรคของเรายังปลอดภัยดีหรือไม่?"
ต่งป้าข่มความเจ็บปวดเอ่ยถาม
"หัวหน้าฉินไปไล่สังหารเจ้าสาวผีแล้ว?"
เจียงม่อฟังแล้วนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมา "วางใจเถิด สวีหงไห่ปลอดภัยแล้ว เขาติดต่อกับกำลังคนที่ฐานของพรรคมังกรสยบสมุทรได้ ตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังหมู่ตระกูลป่าฝนนอกเมือง..."
"เช่นนี้ข้าก็วางใจแล้ว"
ต่งป้าฟังแล้วก็เผยสีหน้าโล่งใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
"น้องสาม ดูท่าว่าครั้งนี้คงไม่ต้องให้ข้าช่วยแล้ว"
ทันใดนั้น
เสียงอบอุ่นนุ่มนวลก็ดังขึ้นอย่างเชื่องช้า
"...ท่านพี่ ลำบากท่านให้มาเสียเปล่าแล้ว"
เจียงม่อเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะหันไปหาชายแปลกหน้าที่ตนพามาด้วย แล้วกล่าวอย่างจริงจัง
"น้องสามเกรงใจเกินไปแล้ว เพียงหวังว่าเจ้าจะยังจดจำสิ่งที่เคยรับปากข้าไว้ได้"
ชายแปลกหน้าผู้นั้นกล่าวอย่างสุภาพอ่อนโยน
เขาอายุราวสามสิบกว่า ท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าเกลี้ยงเกลาราวหยกงาม ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอันสูงส่งสง่างามออกมา
"ข้าพูดคำไหนเป็นคำนั้นเสมอ"
เจียงม่อสูดลมหายใจลึกกล่าว
ชายแปลกหน้าตรงหน้ามิใช่ผู้ใด ที่แท้ก็คือท่านพี่ใหญ่ของนาง เจียงเยี่ยน นั่นเอง
หลังจากหนีรอดจากป่าเริงรมย์มาได้สำเร็จ นางก็รีบตรงกลับบ้านในทันที
หากจะถามว่าผู้ใดสามารถช่วยเหลือนางไปช่วยฉินต้งได้ คนแรกที่ผุดขึ้นในหัวของนางก็คือเจียงเยี่ยน