คำพูดเพิ่งจบลง
เสียงหนึ่งเย็นชาก็ดังขึ้นข้างหูของชายลึกลับทันที
“ใครน่ะ?!”
“หัวหน้าฉิน!”
เสียงที่เกิดขึ้นเฉพาะหน้าทำให้ปฏิกิริยาของฉวีเฟยกับชายลึกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
ฉวีเฟยเองย่อมจำเสียงของฉินต้งได้ เพียงชั่วขณะทั้งร่างก็ตื่นตรึงใจยิ่ง
แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดฉินต้งจึงปรากฏกาย ณ ที่นี้ ทั้งที่ไม่ได้อยู่ในเมืองอู๋จวิ้น
“ข้ารอเจ้ามานานแล้ว”
ฝ่ามือหนึ่งเงียบ ๆ ประทับลงบนบ่าของชายลึกลับ จากนั้นเศษหัวของฉินต้งก็เอียงออกมาจากด้านหลังอีกฝ่าย
“เจ้า……”
ชายลึกลับสะดุ้งอยากหลบหลีกขัดขวาง แต่แล้วก็พยันตกใจพบว่าร่างตนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว แม้แต่ประกายปราณภายในกายก็ไร้ความเคลื่อนไหวโต้ตอบ
“ข้ารู้ดีว่าทุกการเคลื่อนไหวของข้าคงอยู่ใต้สายตาเฝ้าระวังของพวกเจ้า และการที่ข้าส่งฉวีเฟยไปเมืองเจียงหนิงก็ย่อมหลอกพวกเจ้าไม่ได้……”
ฉินต้งเอ่ยเสียงหลัว ๆ “ข้าเดิมพันว่าพวกเจ้าต้องลงมือกับเขาระหว่างทาง และบัดนี้ ข้าเดิมพันถูก”
“เจ้าใช้เขาเป็นเหยื่อล่อ?”
ชายลึกลับลืมตากว้างเอ่ยออกมาโดยไม่ทันคิด
“ก็ใช่ ก็ไม่ใช่”
ฉินต้งก้าวมายืนเบื้องหน้า มือฉกออกหน้ากากบนใบหน้าอีกฝ่ายทันที จึงเผยให้เห็นใบหน้าชายแปลกตา “เพราะการที่ข้าส่งเขาไปเมืองเจียงหนิงนั้น ก็เพื่อถวายรายงานเรื่องสำคัญแก่เบื้องบนจริง ๆ ด้วย……”
“เจ้าคือกู้ชื่อเอ๋อร์?”
เมื่อชายลึกลับเผยใบหน้าจริงออกมา ฉวีเฟยที่เหลียวเห็นก็จำได้ทันที
“กู้ชื่อเอ๋อร์? เขาเป็นตระกูลกู้คนอย่างไร?”
ฉินต้งทำเป็นแลเลียบ ๆ มองชายตรงหน้าหนึ่งครั้ง
อีกฝ่ายอายุไม่ถึง 30 ใบหน้าคมสมส่วน คล้ายคลึงกับกู้หมิงอวิ๋นและกู้หมิงอวี้สักสามสี่ส่วน