"แล้วอย่างไรเล่า?"
เผชิญหน้ากับฉินต้งที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะ เหยียนรั่วอวี้กลับมองเขาด้วยแววตาเย็นชาว่า "โลกก็เป็นเช่นนี้ จิตใจผู้คนก็เป็นเช่นนี้ ต่อให้ในมือเจ้ามีดาบก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงอันโหดร้ายนี้ได้"
"อย่างน้อยที่สุด ดาบของข้าก็ฟาดฟันเหล่าผีร้ายอสรพิษเช่นเจ้าที่มีอยู่ทั่วใต้หล้าให้สิ้นซากได้!"
สิ้นคำพูด
ดาบมังกรกระจอกในมือฉินต้งก็เปล่งประกายแพรวพราวเจิดจ้า ประหนึ่งเชือดเฉือนความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด ฟาดฟันลงใส่เหยียนรั่วอวี้
"ดื้อดึงไม่ฟังเหตุผล!"
เหยียนรั่วอวี้รู้ดีถึงอานุภาพของดาบนี้ดี เขาไม่ได้ใช้พัดหักเผชิญหน้าต่อไป แต่เลือกหลบหลีกโดยตรง
วิชาตัวเบาของเขาพลิ้วไหวเลื่อนลอย รวดเร็วดุจพายุ
ยังไม่ทันที่ดาบยาวจะฟาดฟันลงมา ร่างของเขาก็หายลับจากที่เดิมเสียแล้ว
แปดดาบปราบกบฏ·ทะลวงขบวนทัพ!
ฉินต้งราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว จากนั้นก็ผสานวิชาท่องนภาคีตาจันทราประหนึ่งหนอนชอนไชในกระดูกไล่ติดเหยียนรั่วอวี้ไม่ปล่อย ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้หายใจหายคอเลยแม้แต่น้อย
สายใยเสน่ห์หลั่งไหลสู่ห้วงฝัน!
ความยากลำบากในการจัดการกับฉินต้งเกินกว่าที่เหยียนรั่วอวี้คาดคิดไว้
ภายใต้การไล่ล่าโจมตีต่อเนื่องไม่ขาดสาย พลังดาบที่ตัดสลับไขว้ไปมาเกือบจะปิดกั้นเส้นทางหลบหนีของเขาทั้งหมด
เขาไม่ยอมรอให้ความตายมาเยือน
ในระหว่างการหลบหลีกอย่างอนาถ เขาได้วางแผนการไว้อย่างลับๆ มาแต่เนิ่นๆ
เมื่อเห็นฉินต้งบุกเข้ามาใกล้ตัวอีกครั้ง เหยียนรั่วอวี้กลับไม่หลบหลีกอีกต่อไป มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบขึ้นมา
ชั่วพริบตาต่อมา
เส้นด้ายสีแดงมากมายพุ่งเข้าใส่ฉินต้งจากทุกทิศทาง เพียงชั่วพริบตาก็มัดรัดมือเท้าและร่างกายของเขาไว้แน่นหนา