“หัวหน้าฉิน หนังสือเล่มนี้มีปัญหาหรือไม่”
เจียงม่อที่ตามมาด้วยกันสังเกตเห็นสายตาของเขาแล้วรีบเดินเข้ามาถามทันที
“หยิบออกมาดูเถิด”
ฉินต้งพยักหน้าเบา ๆ กล่าวว่า “วัสดุของหนังสือเล่มนี้มีปัญหา”
“รับทราบ!”
เจียงม่อรีบเดินไปยังหนังสือเล่มสีดำ ยื่นมือจะคว้าหนังสือออกจากชั้น
แต่ทันทีที่มือสัมผัสหนังสือ นางกลับเปล่งเสียงสงสัยขึ้นมาเอง
“ดึงออกไม่ได้เลย หนังสือเล่มนี้เหมือนถูกยึดติดกับชั้นวางเสียสนิท”
“ให้ข้าดูบ้าง”
ฉินต้งเงียบ ๆ ปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังเจียงม่อ ยื่นมือวางลงบนหนังสือ
ดั่งที่เจียงม่อกล่าวไว้ หนังสือยกออกมาจริง ๆ ไม่ได้
จากนั้นเขากลับดันหนังสือเข้าไปข้างในอย่างผิดธรรมชาติ
ก๊อกแก๊ก—
เหลือเชื่อ หนังสือสีดำเลื่อนเข้าไปอย่างลื่นไหล พร้อมกันนั้นชั้นหนังสือทั้งต้นก็ส่งเสียงดังเบา ๆ
วินาทีถัดมา
ชั้นหนังสือกลางห้องหมุนกลับไปเล็กน้อย ประหนึ่งประตูบานหนึ่งที่เปิดออกเป็นช่อง
“ในห้องมีห้องลับจริงดั่งที่คิด”
เจียงม่อเงยหน้ามองบานประตูที่เปิดออกตรงหน้า
“เข้าไปดูกันเถิด”
ฉินต้งเดินไปที่ประตูอย่างสุขสงบ เบา ๆ ผลักมือก็ทำให้บานประตูหมุนเปิดออก
เบื้องหลังประตูคืออุโมงค์ยาวสมควรพองาม อย่างน้อยก็พอให้สองคนเดินเคียงกันได้
หลังสั่งให้คนอื่นเอาตะเกียงน้ำมันมาส่อง ฉินต้งจึงนำรุ่งร่างเดินเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิด
อุโมงค์ยาวเหยียดมาก เหมือนไร้แหล่งสุด
ไม่รู้เดินมานานเพียงใด
ฉินต้งในที่สุดก็มาถึงชายสุดของอุโมงค์ และที่ปลายทางคือบันไดหินแห่งหนึ่ง