"ข้าน้อยผิดอันใดหรือขอรับ?"
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งที่เกิดเหตุอบอวลไปด้วยไอสังหารอันเยียบเย็น
เหล่าพนักงานสืบสวนที่ออกมาต้อนรับยิ่งตื่นตระหนก สายตาล้วนอดไม่ได้ที่จะมองไปทางฉินต้งเบื้องหน้า
แต่ฉินต้งหาได้ถูกอีกฝ่ายข่มขวัญให้หวาดเกรงไม่ กลับยังคงสงบนิ่ง ค้อมคำนับแล้วทูลถาม
"ตัวเป็นหัวหน้านายอำเภอแต่กลับละเลยหน้าที่ ปล่อยให้ลัทธิฟ้าเหลืองเติบโตในเจียงตูอย่างลับๆ สุดท้ายทำให้พี่น้องในศาลากลางต้องสิ้นชีพไปมากมาย..."
หลี่เทียนโซ่วตวาดประณามด้วยท่าทีเคร่งขรึม "แค่นี้ข้าก็ปลดเจ้าออกจากตำแหน่งแล้วจัดการโทษได้ทันที!"
"เรียนท่านใต้เท้า ข้อหาที่ต้องการลงโทษจะประดิษฐ์ขึ้นเมื่อใดก็ย่อมได้!"
ฉินต้งได้ฟังก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มองหลี่เทียนโซ่วพลางกล่าวอย่างสงบ "ข้าน้อยได้เป็นหัวหน้านายอำเภอมาเพียงสิบวัน เหตุใดจะปล่อยให้ลัทธิฟ้าเหลืองเติบใหญ่ได้? เป็นคำพูดที่ไร้เหตุผลสิ้นดี!"
"ท่านพนักงานสืบสวนป้ายเงินหลี่ หัวหน้าฉินกล่าวถูกต้องแล้ว เขาเป็นหัวหน้านายอำเภอที่ข้าแต่งตั้งเองด้วยซ้ำ ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้ เขาจะทำอะไรได้หรือ?"
หลี่ว์เหลียงที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มปรองดอง
"ดี! เมื่อเห็นแก่ที่เจ้าเป็นหัวหน้านายอำเภอมาไม่นาน เรื่องนี้ข้าจะไม่เอาความกับเจ้า แต่ชีวิตของพี่น้องที่เคราะห์ร้ายตายด้วยน้ำมือเศษเดนสำนักวิถีฟ้าเหลืองเล่า? เจ้าจะว่าอย่างไร?!"
หลี่เทียนโซ่วชำเลืองมองหลี่ว์เหลียงแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยถามฉินต้งต่อด้วยน้ำเสียงเข้ม