คำพูดจบลงเพียงเสี้ยววินาที
กระบี่อัสนีเร้นในมือของฉินต้งก็เปล่งแสงสีนิลเจิดจ้างราวดั่งกลางวันแสก
ชั่วขณะนั้นเอง
ทั้งภูเขาชิงฟ้าจมอยู่ใต้ความมืดมิดสีนิล ต้นไม้ใบหญ้าในผืนป่าร่วงโรยแห้งกรอบไปในชั่วพริบตา สิ้นซากชีวิตสิ้นซากลมหายใจ
เส้นผมของฉินต้งปลิพลิ้วทั้งที่ไร้ลม จากโคนจรดปลายเริ่มค่อย ๆ เปลี่ยนจากดำเป็นขาวโพลน
“นี่มัน...!”
คนคลุมดำทั้งหลายที่อยู่ใต้ความมืดสีนิลสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
พวกเขารู้สึกได้ชัดเจนว่าชีวิตชีวาภายในกายกำลังระบือไหลออกไปอย่างรวดเร็ว เลือดลมฝ่าฝืนไม่ไหว ผิวหนังเริ่มสิ้นเรืองรองแห้งผากไปทั้งตัว
“รีบสังหารมันเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นพวกเราทุกคนต้องตาย!”
วิชากระบี่อันน่าสะพรึงพิศวงเช่นนี้ทำให้คนคลุมดำนั่งไม่ติดอีกต่อไป ทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาลโดยไม่คิดชีวิต
“ฆ่า!”
คนคลุมดำที่ถือดาบและอยู่ใกล้ฉินต้งที่สุดกัดฟันระดมลมปราณทั่วทั้งร่างพุ่งเข้าฟันอย่างเต็มกำลัง
ปราณดาบอันรุนแรงเด็ดขาดราวกับทลายฟางแห้งพุ่งทะยานออกไป แต่พอใกล้ฉินต้งไม่ถึงสิบก้าว
ปราณดาบนั้นกลับกลายเป็นก้อนน้ำแข็งสีนิลแข็งค้างแล้วตกลงกระแทกพื้นแตกเป็นผุยผง ก่อนจะกลายเป็นหมอกสีนิลจางหายไป
“รุกประชิด! ลมปราณใช้กับเขาไม่ได้!”
คนคลุมดำถอนเลือดหนึ่งหยด และในเลือดนั้นปะปนไปด้วยฟันที่ร่วงหล่นถึงเจ็ดแปดซี่
“ตายไปซะ เยี่ย!”
คนคลุมดำเบื้องหลังฉินต้งที่ได้รับการเตือนพุ่งเข้าใส่โดยไม่ลังเล ชูกระบี่ขึ้นเตรียมแทงท้ายทอยของเขา
แต่สิ่งที่น่าสะพรึงคือ ยิ่งเข้าใกล้ฉินต้งเท่าไร บริเวณรอบ ๆ ก็ยิ่งเยือกเย็นยิ่งขึ้น เลือดในร่างราวกับจะกลายเป็นน้ำแข็งเสียในตอนนี้