เมื่อฉินต้งลืมตาขึ้น ฟ้าก็เริ่มสางจาง ๆ แล้ว
ผลจากการบำเพ็ญทั้งคืน ก็เพียงเพิ่มความคุ้นเคยขึ้นไม่กี่แต้มเท่านั้น
แต่เมื่อเห็นขอบเขตที่ตนบุกทะลวงผ่านได้อย่างง่ายดาย เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มค่าหมด
ปรมาจารย์ ปรมาจารย์
วิถีการบำเพ็ญของวิชาสงครามได้แทรกซึมลึกถึงเนื้อในกระดูก จิต พลังชี่ และเทพกลืนรวมเป็นหนึ่งเดียว ควบคุมพลังทุกจุดของร่างกายได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงเจตจำนงวิชาสงครามอันเป็นของตนแต่ผู้เดียว
"ว้า!"
ทันใดนั้น
เสียงอุทานตกใจของซูโย่วเหนียงก็ดังขึ้นข้างหู
ฉินต้งหายวับจากที่เดิม แล้ววินาทีถัดมาก็ปรากฏตัวตรงหน้าซูโย่วเหนียงแล้ว
"พี่ต้ง?! ทำไมพี่โผล่มาเสียงันล่ะ?"
มองฉินต้งที่ปรากฏตัวตรงหน้าในพริบตา ซูโย่วเหนียงที่นั่งอยู่ริมเตียงก็มึนงงไปทั้งศีรษะ สงสัยว่าตัวเองนอนหลับลืมไปหรือเปล่า
"โย่วเหนียง หนูเป็นอะไร?"
ฉินต้งที่ว่ากลัวก็สายเปล่าพลันสอดส่องดูอาการซูโย่วเหนียงทันทีโดยไม่รู้ตัว
"พี่ต้ง หนูคงบุกทะลวงผ่านเข้าสู่ขั้นหลอมกายาที่พี่พูดถึงแล้วล่ะ ตอนนี้หนูรู้สึกว่าตัวเบายิ่งนัก…"
ซูโย่วเหนียงสติกลับมาก็ตื่นเต้นเล่าให้ฉินต้งฟังทันที
"หนูรู้สึกไม่ผิดหรอก โย่วเหนียง หนูทะลวงผ่านจริง ๆ แล้ว"
แม้ไม่ต้องใช้ลมปราณตรวจสอบ เพียงจากสีหน้าวิญญาณของนาง ฉินต้งก็ประเมินสภาพของนางได้แล้ว
"เอ๊ะ ตัวมันเหนียวเหนอะนิดหน่อย พี่ต้ง พี่ต้ง ออกไปก่อนนะ หะ หนูจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"
ซูโย่วเหนียงที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของร่างกายก็อายจนหน้าแดงขึ้นมาทันที