“หัวหน้าเจียงจะกลับแล้วหรือ” ฉินต้งถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
“ดิฉันยืมตัวมาเพียงเพื่อจัดสุราต้อนรับให้หัวหน้าฉินได้พบกับพี่ชายที่สองของดิฉันเท่านั้น ตอนนี้ก็พบกันแล้ว กินข้าวกันแล้ว ดิฉันก็ถึงเวลาที่ควรกลับเสียที”
เจียงม่อกลับแสดงท่าทีราบเรียบไร้พิธีรีตองอย่างประหลาด
“ม่อม่อเดินทางปลอดภัยนะ กลับไปก็บอกพ่อแม่ด้วยว่าคืนนี้ข้าจะพักอยู่ข้างนอก”
เจียงหาวโบกมืออย่างสบายอารมณ์ ไม่แม้แต่จะมีแววว่าจะลุกขึ้นไปส่ง
“หัวหน้าฉิน ถ้าพี่ชายที่สองของดิฉันเกิดล่วงเกินอะไรขึ้นมา ก็ขออย่าเมตตาเขาเลยนะ”
เจียงม่อเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ทิ้งประโยคนี้ไว้เพียงเท่านั้นแล้วเดินจากห้องไป
“ฮ่าฮ่าฮ่า ม่อม่อมันชอบพูดเล่นอย่างนั้นแหละ เจ้าไม่ต้องเอามาคิดมากหรอก”
เมื่อเหลือเพียงสองคนในห้อง เจียงหาวจึงยิ้มเก้อ ๆ ให้ฉินต้ง
“ไม่ไม่ ในสายตาข้าแล้ว หัวหน้าเจียงกับพี่เจียงที่สองท่านทั้งสองสนิทสนมกันมากชัดเจน อย่างน้อยต่อหน้าพี่ที่สอง นางผ่อนคลายและสบายใจมากกว่าปกติเสียอีก”
ฉินต้งพูดทุกถ้อยทุกคำด้วยความจริงใจ
อาจเป็นเพราะต้องรักษาความขลังต่อหน้าผู้อื่น เจียงม่อมักแสดงตนเคร่งขรึมอยู่เสมอ เพื่อหล่อหลอมภาพของหญิงมั่นคงหนักแน่น
แม้ต่อหน้าฉินต้งนางก็ยังคงเช่นนั้น
ประเด็นอยู่ที่ว่า
เจียงม่อโดยธรรมชาติเป็นสตรี สตรีสาวอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ คนหนึ่ง
แต่กลับเลือกกดข่มธรรมชาติแท้จริงของตนเองในวัยที่ควรงดงามราวดอกไม้ ราวกับว่าต้องการพิสูจน์อะไรสักอย่าง