เมื่อจินตี๋และเฉาปินกับพวกรู้เรื่องการตัดสินใจของฉินต้ง แต่ละคนแทบรู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มลงมา
ราวกับสิ่งที่พวกเขากังวลใจที่สุดในที่สุดก็เกิดขึ้นจริง
แท้จริงแล้วในใจพวกเขาก็รู้ตัวดี
ด้วยฐานะและตำแหน่งของฉินต้งในทุกวันนี้ พวกที่พลังฝีมือต่ำต้อยและความสามารถจำกัดอย่างพวกเขาล้วนเป็นเพียงน้ำหนักที่ถ่วงขาเขาเท่านั้น
ถ้าไม่เพราะพวกเขาภักดีอย่างถึงที่สุด และฉินต้งเองก็ให้ความสำคัญกับความผูกพัน
ไม่เช่นนั้นฉินต้งก็คงไม่จำเป็นต้องคอยเก็บพวกเขาไว้ข้างกายมาตลอด
แต่เรื่องราวจบลงเพียงเสียงตกใจกลางคืนฝันร้ายเท่านั้น
แท้จริงแล้วฉินต้งมิได้ทิ้งพวกเขาไป หากส่งพวกเขาไปอยู่ภายใต้การฝึกฝนด้วยตนเองของผู้บัญชาการใหญ่กรมจับกุมหกประตูแห่งแดนเจียงเป่ย
"ตั้งสติให้ดี อย่าให้เสียมาด!"
เมื่อออกจากศาลากลางมาแล้ว มองดูจินตี๋กับเฉาปินและพวกที่หู่หมองหม่นตา ฉินต้งก็ทนไม่ได้ต้องเดินไปตบไหล่ทีละคนพลางกล่าวว่า "พวกเจ้าคือคนของข้า ต่อจากนี้อยู่ภายใต้ผู้บัญชาการใหญ่อวี่ฉือ อย่าให้ใครมองเหยียบเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นจะกลายเป็นข้าที่เสียหน้า"
"ใต้เท้าวางใจได้ ข้าสาบานว่าจะไม่มีวันทำให้ใต้เท้าผิดหวัง"
จินตี๋บังคับรอยยิ้มฝืด ๆ ออกมาทันที
"ครับใต้เท้า ข้าจะทำให้ใต้เท้าภาคภูมิใจให้จงได้"
เฉาปินรีบรับคำสอดแทรก
"ครับใต้เท้า…"
ส่วนฉวีเฟยกลับไม่กล่าวอะไรมากนัก เหตุผลหลักคือเขาเป็นคนล่าสุดที่ตามเสด็จฉินต้ง ความสนิทชิดเชื้อจึงยังไม่เทียบเท่าจินตี๋กับเฉาปิน
ก่อนที่จะพิสูจน์ความสามารถของตนได้ เขาทำได้เพียงเก็บตัวเรียบเบาไปพลาง ๆ