ได้ยินคำนี้ เถ้าแก่ซุนก็พยักหน้า แต่ในใจกลับแอบเบ้ปาก: หึ สนใจ? กลัวว่าจะแค่แวะมาดูเล่น ๆ อีกคนล่ะมั้ง เฮ้อ คนแบบนี้เจอทุกวันจนเบื่อแล้ว
เถ้าแก่ซุนคิดในใจว่าหลินหมิงคนนี้ไม่มีทางมาซื้อรถแน่
แต่ในเมื่อซุนไห่เซิงเป็นคนพามา อย่างที่ว่า มือไม่ตีคนยิ้ม เถ้าแก่ซุนก็เลยต้องพาหลินหมิงกับซุนไห่เซิงเดินดูในร้านแบบคร่าว ๆ
เดินไปพลาง ฟังเถ้าแก่ซุนแนะนำรถหลายคันไปพลาง
ฟังราคาที่เขาเสนอมา รถแต่ละคันก็แค่เจ็ดแปดหมื่นเท่านั้น หลินหมิงพอรู้ราคาคร่าว ๆ ในใจแล้ว แต่ความจริงสำหรับหลินหมิงแล้ว เขาไม่ได้อยากซื้อรถถูกขนาดนี้เท่าไหร่
เขาคิดในใจว่า ตัวเองมีรายได้วันละสามล้าน จะมาซื้อรถแบบนี้? มันถูกเกินไปหน่อยไหม?
แต่ทว่า ไม่นานนัก ระหว่างที่ทั้งสองเดินมาถึงมุมหนึ่ง หลินหมิงก็ชี้ไปอีกฝั่งแล้วถามว่า "เถ้าแก่ซุน รถคันนั้นมันรถอะไรเหรอครับ?"
ได้ยินคำนี้ เถ้าแก่ซุนก็ชำเลืองมองเข้าไป ในใจถอนหายใจอย่างจนใจ แต่ก็ยังเดินเข้าไปพลางยิ้มพลางว่า "ฮะ คุณว่าคันนี้เหรอ?"
"มายบัค GLS นี่ตัวท็อปเมื่อสองสามปีก่อนน่ะ ราคาเดิมสองร้อยเจ็ดสิบกว่าหมื่น เจ้าของเป็นผู้พัฒนาหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งในอำเภอจิ้นซิ่วของเรา"
"แต่ระยะหลังมานี้ อำเภอจิ้นซิ่วซบเซามาก ฝั่งนั้นเลยคิดจะขายรถทิ้ง"
"ต่อจากนี้ไป เกรงว่าคงไม่กลับมาอำเภอจิ้นซิ่วอีกแล้ว"
"รถฝากไว้กับผม บอกว่าหนึ่งล้านถ้าขายได้ก็ขาย ถ้าขายไม่ได้ อีกสักพักเขาก็จะเอารถออกไปแล้ว"