เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ว่าการอำเภอจึงพยักหน้า "ดี"
เขาหันไปพูดกับเฝิงเลี่ยงว่า "ท่านเฝิง ครั้งนี้นับเป็นครั้งที่อำเภอจิ้นซิ่วของเราทุ่มสุดตัวเพื่ออนาคต เพื่อไขว่คว้าหาอนาคต"
"ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของคุณ ให้สิทธิ์ใช้ฟรี 50 ปี และลดหย่อนภาษีจาก 3 ปีเป็น 5 ปี"
"อีกอย่าง คุณรีบไปร่างสัญญาที่เกี่ยวข้องมาเลย เดี๋ยวผมจะออกเอกสารให้เร็วที่สุด"
"สองวัน! ภายในสองวัน ผมอยากเห็นว่าอาคารร้างหลังนั้นไม่มีสิ่งสกปรกหรือรกรุงรังหลงเหลืออยู่เลย"
"ครับ"
เฝิงเลี่ยงลุกขึ้นยืนอย่างหนักแน่น ดวงตามีประกายน้ำตาคลอ
เมื่อเช้าตอนประชุม ผู้ว่าการอำเภอยังบอกให้เขาคิดเรื่องถอยไปอยู่แนวหลัง แต่ตอนนี้กลับได้รับความไว้วางใจเช่นนี้ เฝิงเลี่ยงจะไม่ซาบซึ้งได้อย่างไร?
"ท่านผู้ว่าการ ขอบคุณครับ!"
ผู้ว่าการยิ้มแล้วส่ายหัว "เอาล่ะ รีบไปทำเถอะ"
จากนั้น เฝิงเลี่ยงก็ไม่ลังเล รีบก้าวเท้าออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็ว เริ่มต้นทำงานอย่างแข็งขัน
บ่ายสามโมง เสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูที่ถูกเปิดดังขึ้น
ด้านนอก เฝิงเลี่ยงถือสัญญาฉบับหนึ่ง เดินฉับ ๆ เข้ามา "หึหึ ขอโทษที เสี่ยวหลิน เสี่ยวซุน ให้รอนานเลย"
"นี่คือสัญญาที่ผมร่างขึ้นมา พวกคุณลองดู ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นชื่อได้เลย"
หลินหมิงรับสัญญามาจากมือเขา พลิกไปหน้าสุดท้ายแล้วเซ็นชื่อตัวเอง จากนั้นประทับลายนิ้วมือ