“ฮ่าฮ่า” หลินหมิงกลับหัวเราะเสียงดัง “ท่านน้า ท่านพูดไม่ตรงกับที่หลี่ซานพูดเลยสักนิด พวกท่านสองคนต่างก็พยายามโยนความผิดให้อีกฝ่าย แต่ก็ช่างเถอะ”
“เสิ่นผิงอวิ๋น ฉันคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าไอ้ท่าทีที่แกมีต่อพ่อฉันน่ะ ฉันจะไม่พูดถึงแล้ว แต่ถึงขนาดที่นี่ยังจะลับหลังคิดจะโกงเงินฉันอีก? แกนี่ไม่เอาหน้าจริง ๆ”
เฝิงเลี่ยงหยิบเอกสารมาจากด้านข้าง มองเสิ่นผิงอวิ๋นพลางพูดอย่างเย็นชาว่า “เสิ่นผิงอวิ๋น คุณมีส่วนพัวพันในการทำธุรกรรมที่ไม่เป็นธรรม, เกี่ยวข้องกับการฉ้อโกงสัญญา และข้อหาอีกหลายประการ พวกเราตั้งใจจะดำเนินการพิจารณาคดีของคุณพร้อมกัน นับจากนี้สำหรับคุณแล้ว อย่างน้อยก็ต้องรับโทษจำคุก 15 ปีขึ้นไป คุณพร้อมหรือยัง?”
“ขะ ข้า ไม่ได้นะ ๆ พวกคุณจะจับข้าไม่ได้” เสิ่นผิงอวิ๋นตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
“ข้า ข้า ข้าจะคืนเงินให้ทั้งหมด ข้า ข้าไม่เอี่ยวด้วยแล้วไม่ได้หรือไง?”
จากนั้นเสิ่นผิงอวิ๋นก็หันขวับไปมองหลินหมิง เหมือนจับฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ พลางพูดว่า “หลานรัก น้าเข้าใจแล้ว เจ้าก็แค่อยากได้เงินของน้าไม่ใช่หรือ?”
“เจ้าก็แค่อยากให้น้าคืนเงินให้ครอบครัวเจ้าใช่ไหม? 3 หมื่นน้าคืนให้ น้าคืนให้ไม่ได้หรือไง?”
“นับจากนี้ไป เรื่องของจัตุรัสอี้หมิง น้าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกเด็ดขาด น้าจะเก็บพวกวัสดุก่อสร้างทั้งหมดนั้นคืนมา แล้วน้าจะคืนเงินให้ทั้งหมดเลย เป็นยังไง?”
“โอ้ งั้นเหรอ?” หลินหมิงหัวเราะหึหึ “ท่านน้า ให้ผมเห็นความจริงใจของท่านก่อนดีไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นผิงอวิ๋นก็พยักหน้าโดยไม่ลังเล สะบัดตัวให้หลุดจากคนข้าง ๆ หยิบมือถือขึ้นมา เปิดวีแชทของหลินหมิง จากนั้นก็โอนเงินให้หลินหมิงทันที 35,000 หยวน”