“……”
หลี่ซานได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ลูกตากลอกไปมา เขารีบหัวเราะแห้งพลางเอ่ยว่า “แหะ ๆ ……”
“ประธานหลิน ท่านคงไม่รู้ ที่จริงไม่ว่าจะเป็นกระเบื้องหรือกาวติดล้วนมีกรรมวิธีการผลิตที่ไล่เลี่ยกัน แค่วัตถุดิบพวกนั้นจะทำยังไงก็ไม่มีทางเกินหน้าเกินตาไปไหนได้หรอก”
“อีกอย่าง ไม่ปิดบังท่านเลยนะ โรงงานวัสดุก่อสร้างผิงอวิ๋นกับข้าน่ะรู้จักมักจี่กันดี ข้าย่อมรู้ดีว่าสินค้าบ้านเขาคุณภาพดีแค่ไหน”
“ท่านประธานหลิน ลองคิดดูสิ ท่านเป็นพวกไม่รู้เรื่องแต่งบ้านเลย จะไปสันทัดเท่าข้าได้ยังไง?”
“เพราะงี้ข้าถึงเลือกโรงงานวัสดุก่อสร้างผิงอวิ๋น และท่านประธานหลิน ไม่ปิดบังท่านเลยนะ การเลือกที่นี่ยังประหยัดเงินได้อีกตั้งเยอะ ข้าทำเพื่อช่วยท่านประหยัดเงิน นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรือ?”
พูดจบ หลี่ซานก็เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ในใจเขาคิดว่า: หึ ข้ายังช่วยหลินหมิงประหยัดเงิน ฝั่งนั้นต้องขอบคุณข้าสิ?
ทว่า หลินหมิงกลับขมวดคิ้ว
“ช่วยฉันประหยัดเงิน? ฉันต้องขอบใจนายจริง ๆ เลยนะ!”
หลี่ซานหัวเราะร่วน “ไม่ต้องหรอกขอรับ ท่านประธานหลิน พวกเราล้วนเป็นคนอำเภอจิ้นซิ่วด้วยกัน และข้าก็รู้ว่าท่านต้องการจะทุ่มเทอะไรบางอย่างเพื่ออำเภอจิ้นซิ่ว”
“อย่างว่า คนบ้านเดียวกันไม่ต้องพูดกันคนละภาษาเลย การทำเรื่องพวกนี้เพื่อท่านประธานหลิน มันเป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว แหะ ๆ”