ชายคนนี้ชื่อจ้าวเฟิง ในเวลากลางวันเขาต้องไปรับจ้างใช้แรงงานที่ไซต์ก่อสร้างงั้นเหรอ?
ทำงานหนักขนาดนั้น พอตกกลางคืนยังต้องไปขับรถรับจ้างอีก?
แน่นอน ว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้น เพื่อจุดประสงค์อะไร ทุกคนคงเดากันออกแล้ว
"ขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้พวกคุณเห็นเรื่องน่าขัน"
หลินหมิงรีบส่ายหน้า "โอ้ ใช่แล้ว พี่จ้าว ผมลืมแนะนำตัวเลย"
"ผมชื่อหลินหมิง นี่พี่ชายผมซุนไห่เซิง ส่วนคนนี้เรียกเขาว่าเสี่ยวเฉินก็แล้วกัน"
พูดไปหลินหมิงก็รู้สึกเก้อเขินเหมือนกัน จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ชื่อจริงของเสี่ยวเฉินเลย แต่คิดไปก็ช่างเถอะ
จ้าวเฟิงทักทายทีละคน
หลินหมิงถึงได้ถามด้วยความอยากรู้ "พี่จ้าว คือ... บางเรื่องผมไม่รู้ว่าควรพูดหรือเปล่า"
"ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าเด็กของคุณเป็นอะไร?"
"เห็นร่างกายผอมแห้งขนาดนั้น ไม่เหมือนเด็กอายุสี่ห้าขวบเลย"
จ้าวเฟิงได้ยินแบบนั้น แววตาก็มีแววผิดหวังวูบหนึ่ง
แล้วก็ถอนหายใจ "เฮ้อ ไม่กลัวคุณหัวเราะหรอก"
"เสี่ยวเป่าลูกชายผม เป็นเนื้องอกประสาทชนิดร้ายแรงความเสี่ยงสูง"
หลินหมิงขมวดคิ้วมุ่น
ส่วนซุนไห่เซิงที่อยู่ข้าง ๆ หยิบโทรศัพท์ออกมา พิมพ์ค้นหาอย่างรวดเร็วแล้วก็ยื่นโทรศัพท์ให้
เห็นสายตาตกตะลึงของซุนไห่เซิง หลินหมิงก็รู้ว่าโรคนี้คงไม่ธรรมดา
พอได้ดูจริง ๆ หลินหมิงถึงได้รู้
เนื้องอกประสาทชนิดร้ายแรงความเสี่ยงสูง ถูกเรียกว่าราชันย์แห่งมะเร็งเด็ก