“หลินเย่!”
เฉินไห่ไม่สนอันตราย ออกวิ่งพรวดไปยังแท่นสูง
ฉู่เยี่ยนกับหลินชิงชิวก็พยุงตัวลุกจากพื้นอย่างทุลักทุเล ยื่นมือหมายจะคว้าชายเสื้อของหลินเย่
เศษกระดูกแค่เหลือบมองก็ทำให้จิตใจคนแทบพังทลายได้ แต่นี่หลินเย่กลับหลอมกระดูกทั้งชิ้นเข้าไปในร่างเสียแล้ว!
นี่มันต่างอะไรกับการกลืนระเบิดนิวเคลียร์ลงไปกันวะ?
“ไม่ถูก! พวกนายอย่าเพิ่งเข้ามา! ดูเหมือนเขาจะไม่เป็นไร!”
เหยียนเลี่ยตอบสนองรวดเร็ว พอพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาก็ก้าวพรวดมาขวางทุกคนไว้ จ้องหลินเย่เขม็ง
บนแท่นสูง
หลินเย่ยืนนิ่งอยู่กับที่ บนผิวหนังปรากฏลวดลายสีเทาขาวจาง ๆ ก่อนจะเลือนหายลงไปใต้เนื้อหนังในพริบตา
กร๊อบ! กร๊อบ!
เสียงกระดูกลั่นดังระรัวเป็นชุดจากภายในร่างของหลินเย่
ร่างที่เดิมทีดูผอมบางกลับแน่นกระชับและผึ่งผายขึ้นอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่วินาที
เส้นใยกล้ามเนื้อถูกฉีกขาดแล้วประกอบขึ้นใหม่โดยฝืนธรรมชาติ อวัยวะภายในทั้งห้ากับลำไส้หกส่วนราวกับแช่อยู่ในน้ำอุ่น ให้ความรู้สึกโล่งสบายอย่างบอกไม่ถูก
หลินเย่ขยับข้อมือ ก่อนลองกำหมัด
ปัง!!
อากาศส่งเสียงแตกพร่า
เขาเหลือบมองเหยียนเลี่ยที่ยืนระวังตัวราวกับเผชิญหน้าศัตรู
ด้วยร่างกายตอนนี้ ต่อให้ต้องงัดข้อกับเหยียนเลี่ยซึ่งเลื่อนขั้นเป็นผู้เล่นระดับสูงแล้ว ก็คงพอสู้ได้
สิ่งที่ทำให้หลินเย่ประหลาดใจยิ่งกว่าคือการเปลี่ยนแปลงในสมอง
คลิปวิดีโอสั้น ๆ เรื่องเล่าพื้นบ้านนอกตำรา และบันทึกท้องถิ่นที่เขาเคยเห็นในชาติก่อน หลายรายละเอียดเลือนรางไปแล้ว
ทว่าเมื่อเกล็ดย้อนหลอมรวมเข้ากับร่าง ภาพทั้งหลายที่ถูกปิดผนึกไว้ในมุมลึกของความทรงจำก็กลับมาชัดเจนอย่างยิ่งในทันที
“รอบนี้ไม่ขาดทุน!”
หลินเย่พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา สะกดความตื่นเต้นในใจลง
แต่ในจังหวะนั้นเอง หลินเย่พลันสัมผัสได้ถึงสายตาจับจ้องอันแรงกล้าจากเหนือศีรษะ!
ความรู้สึกนั้นคล้ายมีใครบางคนอยู่นอกตู้ปลา ก้มลงมองปลากัดใต้ผืนน้ำที่เพิ่งกัดเพื่อนร่วมตู้จนตายด้วยความสนอกสนใจ
หลินเย่เงยหน้าขึ้นฉับพลัน
สายตาทะลุผ่านชั้นหินใต้ดิน ผ่านเมฆเหนือจิงโจว แล้วพุ่งชนเข้ากับห้วงอวกาศอันมืดมิดลึกล้ำที่อยู่นอกดาวสีน้ำเงิน
ในความพร่าเลือน หลินเย่สัมผัสได้ถึงเงามหึมาที่ขดตัวอยู่ภายนอกโลก