“ขบวนแดงขาวปะทะกันหรือ? หึ ๆ น่าสนใจ ดูท่าคนต้าเซี่ยจะงัดของก้นหีบออกมาใช้กันหมดแล้ว”
“เมื่อห้าปีก่อน นักออกแบบตัวฉกาจของพวกเขาก็ใช้กลนี้สังหารหมู่หน่วยยอดฝีมือของประเทศประภาคารจนหมดเกลี้ยง แต่หลังจากนั้นพวกเราก็หาวิธีแก้ได้แล้ว แค่ใช้ไอเทมประเภท ‘เขตเงียบงัน’ ก็จะไม่ต้องสนใจความขัดแย้งของทั้งสองฝ่าย แค่เดินผ่านไปตรง ๆ ก็พอ”
“ใช่แล้ว ขอแค่ไม่ถูกลากเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้ง ‘ขบวนแดงขาวปะทะกัน’ ก็ไม่มีพลังโจมตีโดยตรง ดูเหมือนทีมจากประเทศซากุระคราวนี้จะไม่ได้พกไอเทมประเภทนี้มาด้วย เพราะงั้นการที่โมริฮิ จุยเลือกจะรอ จึงเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว”
ระหว่างการถ่ายทอดสดไปทั่วโลก ทีมที่ปรึกษาเบื้องหลังและนักวิเคราะห์จากประเทศต่าง ๆ เริ่มคึกคักขึ้นอีกครั้ง ต่างพากันแสดงความเห็นของตน
บทวิเคราะห์ของพวกเขาแทบไม่ต่างจากการประเมินของโมริฮิ จุยเลย
บรรยากาศที่เพิ่งตึงเครียดขึ้นเพราะ “หิมะหนังมนุษย์” จึงผ่อนคลายลงอีกครั้ง
โคอินุ ชุนอิจิโร่ถึงกับถอนหายใจยาว เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนรอยยิ้มภาคภูมิใจจะกลับมาประดับใบหน้า
“เห็นไหมทุกท่าน! นี่แหละฝีมือของผู้เล่นระดับแนวหน้าจากประเทศซากุระ! ผู้เข้าแข่งขันโมริฮิ จุยไม่เพียงมีประสบการณ์โชกโชน แต่ยังมีจิตใจแข็งแกร่ง ไม่หวั่นไหวแม้ตกอยู่ในภาวะคับขัน! เธอมองแผนการทั้งหมดของนักออกแบบฝ่ายตรงข้ามออกแล้ว!”
“ตอนนี้พวกเขาแค่ต้องอดทนรอ รอให้นักออกแบบโง่เขลาคนนั้นใช้ไพ่ตายจนหมด! จากนั้นชัยชนะก็จะอยู่แค่เอื้อม!”
น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยพลังปลุกเร้า ผู้ชมจากประเทศซากุระจึงกลับมาฮือฮาอีกครั้ง
【ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! ฉันว่าแล้วเชียว ต้าเซี่ยจะเอาของใหม่อะไรออกมาได้กัน!】