“ไม่——!! อาจารย์!!”
อันเดรย์เข่าอ่อน ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นอย่างแรง น้ำตาไหลอาบแก้ม
วาซิลี พลเอกแห่งกองทัพบกที่ยืนอยู่ข้างกัน มองตาชั่งกระดูกขาวขนาดมหึมาที่บดบังท้องฟ้า กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนเอ่ยด้วยแววตาสับสน “อาจารย์ยูรี สิ่งนี้…【ตาชั่งสยองขวัญ】คืออะไรกันแน่? ทำไมหลังจากอิริน่าเปิดใช้งานแล้ว แม้แต่เขตว่างเปล่าก็หายไปด้วย?”
สีหน้าของยูรีในเวลานี้ซับซ้อนถึงขีดสุด
“หลายปีก่อนเจ้าเอาแต่หลบซ่อนอยู่ในโรงเรียนนายทหารใต้ดิน ไม่รู้จักสิ่งนี้ก็พอเข้าใจได้”
“ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ในการประชันชิงชะตาประเทศนับหมื่นครั้งทั่วโลก 【ตาชั่งสยองขวัญ】ถูกเปิดใช้งานเพียง 3 ครั้งเท่านั้น เพราะทันทีที่เปิด ฝ่ายหนึ่งจะต้องมีนักออกแบบตายอย่างแน่นอน”
หัวใจของวาซิลีกระตุกวูบ “ต้องตายอย่างแน่นอน? ต่อให้แพ้การประชันสยองขวัญ ก็ถูกพรากไปแค่ช่วงอายุขัยหรืออวัยวะไม่ใช่หรือ?”
“นั่นมันการประชันตามปกติ!”
อันเดรย์หันขวับ ดวงตาแดงก่ำ ตะโกนลั่น “การเปิดตาชั่งสยองขวัญต้องใช้ค่าความหวาดกลัว 100,000 แต้ม!”
“ยิ่งกว่านั้น หลังตาชั่งปรากฏตัว นักออกแบบทั้งสองฝ่ายจะใช้ไอเทมเฉพาะตัวของนักออกแบบไม่ได้!”
“ใช้กลไก ‘มอบความสยอง’ ไม่ได้! ยิ่งทำอย่างหลินเย่ในรอบก่อน ที่ใช้ค่าความหวาดกลัวล่วงหน้าส่งผีของตัวเองเข้าไปในดันเจียนของอีกฝ่ายก็ไม่ได้!”
“ทั้งสองฝ่ายต้องประชันความสยองอย่างบริสุทธิ์ที่สุด ต่อหน้าสายตาของคนทั้งโลก!”
ทุกคนในห้องประชุมกลั้นหายใจ
ห้ามใช้ไอเทมเฉพาะตัว? ห้ามส่งผีข้ามเขตแดน?
นี่เป็นข่าวดีอย่างยิ่งสำหรับประเทศหมีขาว!
หมายความว่า【เทียนหนังมนุษย์】ระดับเอสในมือหลินเย่ ซึ่งสามารถบังคับเพิ่มระดับดันเจียนได้ จะไร้ประโยชน์ ส่วน “วิธีปั๊มคะแนนด้วยเวทีงิ้วกลางสายฝน” ที่เขาสร้างขึ้นในอารามรอบก่อนก็ใช้ไม่ได้อีกต่อไป!