บทที่ 51 วุ้นน้ำเด้งดึ๋ง
ซือซี่เปิดรูปที่เค่อเล่อส่งมาให้
สภาพแวดล้อมในรูปแทบไม่ต่างจากสถานการณ์ของเธอตอนนี้
บนถนนมีน้ำขังขุ่นคลั่ก
กลางแอ่งน้ำมีก้อนอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนโคลนเน่า
ซือซี่ขยายรูปแล้วเพ่งดูอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบสัตว์ประหลาดเลย
ปาจิว: “สัตว์ประหลาดอยู่ตรงไหน?”
เค่อเล่อ: “ก็กองโคลนนั่นไง! เมื่อกี้ยังขยับอยู่เลย! ฉันฟาดค้อนลงไปทีเดียวก็ตายแล้ว!”
เค่อเล่อ: “ระบบบอกว่ามันชื่อ...อะไรนะ กู่กู่ลู่ลู่...”
ซือซี่ใช้แหวนสแกนรูปภาพ
【โคลนตม กินไม่ได้】
โคลนตม...
หรือว่ามันจะอยู่ใต้โคลน?
ปาจิว: “สัตว์ประหลาดอาจโดนโคลนกลบอยู่ ลองดูใต้โคลนสิ”
เค่อเล่อ: “ฉัน...ไม่ค่อยกล้า”
ปาจิว: “งั้นส่งมาให้ฉันดูหน่อยไหม?”
เค่อเล่อ: “ได้ ฉันลองดู”
เนี่ยเหวินจิ้งให้กำลังใจตัวเองในใจ “มันตายแล้ว มันตายแล้ว”
เธอรวบรวมความกล้า แล้วยื่นนิ้วไปแตะกองโคลนนั่น สัมผัสที่ได้ทั้งเปียกและลื่น
เนี่ยเหวินจิ้งไม่กล้าแช่มือนาน รีบเก็บมันเข้ากระเป๋าเป้ แล้วส่งให้ปาจิวทันที
ซือซี่นำกองโคลนประหลาดนั้นออกมาจากระบบ
มือทั้งสองข้างของเธอล้วงผ่านโคลนตมเปียกลื่น จนสัมผัสถูกสิ่งหนึ่งที่เด้งดึ๋ง
พอนิ้วแตะลงไป สิ่งที่อยู่ข้างในก็เด้งดึ๋งราวกับวุ้น
ซือซี่อดจิ้มมันสองทีไม่ได้
เธอประคอง “โคลนตม” ไว้ในมือทั้งสองข้าง ย่อตัวลงแล้ววางมันลงในแอ่งน้ำ
เมื่อล้างโคลนชั้นนอกออก จึงเผยให้เห็นรูปร่างที่แท้จริง