ซือซี่ฟังเสียงเล็ก ๆ นุ่มนิ่มของเป่าเป่าแล้วอดหยอกไม่ได้ “อย่าเห็นว่ากลิ่นมันไม่ค่อยหอมนะ แต่รับรองว่าอร่อยมาก ๆ!”
เป่าเป่าถามอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย “...แน่ใจเหรอ?”
“แน่นอนสิ ก๋วยเตี๋ยวหอยขมเป็นที่นิยมมากบนดาวหลานของพวกเราเลยนะ!”
เป่าเป่าส่งเสียงเบา ๆ น้ำเสียงฟังดูไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง “ที่แท้คนดาวหลานก็ชอบกลิ่นแบบนี้นี่เอง!”
“เอ่อ...”
ซือซี่เกาหัว รู้สึกว่าเป่าเป่าน่าจะเข้าใจอะไรผิดไป
“เอาเป็นว่าลองกินแล้วก็รู้เอง!”
พูดจบ ซือซี่ก็หยิบตะเกียบคีบขึ้นมาคำโต แล้วสูดเข้าปากดังซู้ด!
“อื้อ ๆ รสชาตินี้แหละ!”
รสชาติที่ไม่ได้ลิ้มลองมานานอบอวลไปทั่วปาก เพียงชั่วพริบตา ซือซี่ก็รู้สึกว่าค่าความสุขพุ่งทะยาน!
เสียงฝนพรำดังอยู่ข้างหู ภายนอกบ้านมืดสนิท อันตรายซุ่มซ่อนอยู่ทุกหนแห่ง
แต่ตัวเธอกลับนั่งอยู่ในเซฟเฮาส์ที่สว่างไสว อุณหภูมิกำลังสบาย
แถมยังได้กินก๋วยเตี๋ยวหอยขมร้อน ๆ หอมกรุ่น เผ็ดจัดจ้าน แค่คิดก็มีความสุขสุด ๆ แล้ว!
ซือซี่กลืนก๋วยเตี๋ยวหอยขมในปากลงอย่างพึงพอใจ ก่อนบอกเป่าเป่าว่า “ฉันเหลือไว้ให้เธอนิดหน่อย พรุ่งนี้เช้าลองชิมดูแล้วจะรู้ว่าอร่อยแค่ไหน”
เป่าเป่าไม่ได้พูดอะไร เพียงสั่นเบา ๆ เป็นการตอบรับ
ซือซี่เข้าใจว่าอีกฝ่ายตกลงแล้ว
เส้นหมี่ลื่นนุ่มเหนียวหนึบ ฟองเต้าหู้ดูดซับน้ำซุปไว้เต็มที่ ยังมีหน่อไม้เปรี้ยวกับเห็ดหูหนูกรุบกรอบอีกด้วย
ตอนต้มก๋วยเตี๋ยวหอยขมเมื่อเช้า ซือซี่ยังตั้งใจเติมใบชิงอู่กรอบ ๆ ลงไปด้วย
จู่ ๆ ซือซี่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอลุกขึ้นไปหยิบผักหินที่ได้มาก่อนหน้านี้จากกล่องถนอมความสด
เธอจำได้ว่าเป่าเป่าเคยบอกว่าผักหินมีรสเปรี้ยวฝาดและเผ็ดเล็กน้อย แต่ยังไม่มีโอกาสได้ลองชิม
ตอนนี้แหละเหมาะที่สุด