ข่าวของซือซี่แพร่กระจายไปทั่วช่องแชตอย่างรวดเร็ว
สายลมฤดูร้อน: “กลับมาแป๊บเดียวก็เห็นอะไรเข้าให้แล้ว เหล้าหมัก? ลิ้นจี่? ผู้เล่นระดับท็อปไปหาของพวกนี้มาจากไหนกัน?”
หนีจากดาวหลาน: “เป็นเหล้าข้าวจริง ๆ ด้วย! ถึงจะหวานไปหน่อย แต่ก็เป็นเหล้าอยู่ดี ฮือ ๆ น่าเสียดายที่ฉันจน ซื้อไม่ไหว!”
ฮีโร่ตัวน้อย: “ฉันต้องการช่องแชตที่แค่เห็นรูปก็ได้กลิ่นเลย ระบบ รีบอัปเกรดให้ฉันด้วย!!”
มู่หลินเซิน: “ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเหล้ารสชาติเป็นยังไง!”
ม้าชาดลมอ่อน: “...นี่เหล้าจริง ๆ เหรอ? ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม? ยังหาเหล้ามาได้ด้วยเหรอ?”
ม้าชาดลมอ่อน: “@ปาจิวปูลี่ซื่อ เฮ้! ส่งข้อความเสร็จก็หนีเลยเหรอ พูดอะไรสักคำสิ? หาเหล้าได้ยังไง เปิดจากกล่องเสบียงเหรอ?”
มู่หลินเซิน: “ฮ่า ๆ ดูท่านายก็อยากดื่มเหมือนกันนะ! @ม้าชาดลมอ่อน”
น้ำมะนาว: “เหล้าลิ้นจี่แช่เย็น... เรามาที่นี่ได้แค่สิบวันจริง ๆ เหรอ? รู้สึกว่าคำนี้ห่างไกลเหลือเกิน...”
คาเฉอ: “สองทุ่มมีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว! ถึงฉันไม่มีเงิน แต่ไปร่วมวงคึกคักได้!”
หนีจากดาวหลาน: “ก็แค่เหล้าข้าวแก้วเดียวเอง ขายแพงเกินไปหรือเปล่า! ตั้ง 50 เหรียญใบไม้คราม!”
วันนี้ก็รอดมาได้อีกวัน: “นั่นสิ นี่มันต่างอะไรกับปล้นกัน?”
คาเฉอ: “ต่างกันตรงที่นายเต็มใจจ่ายเงิน แล้วก็จะได้เหล้าข้าวหนึ่งแก้วไง”
วันนี้ก็รอดมาได้อีกวัน: “ทุกคนลำบากกันขนาดนี้ เธอยังกล้าขายเหล้าข้าวแก้วเดียวตั้ง 50 เหรียญใบไม้คราม!”