“เธอพูดได้ไม่ตลอดเหรอ?” ซือซี่ถามข้อสงสัยในใจออกมา
【การเลียนแบบเสียงพูดของสิ่งมีชีวิตบนดาวหลานต้องใช้ค่าประสบการณ์ของระบบจำนวนมาก ขณะนี้ระบบอาหารมีเลเวลต่ำเกินไป จึงไม่สามารถพูดคุยกับโฮสต์เป็นเวลานานได้】
ในโลกเกมที่มีแค่เธอ การได้คุยกับระบบสักสองสามประโยคก็ช่วยคลายความกลัวในใจซือซี่ไปได้ไม่น้อย
เมื่อคิดได้เช่นนั้น น้ำเสียงของซือซี่ก็อ่อนโยนลง “คะแนนประเมินยิ่งสูง ก็ยิ่งได้ค่าประสบการณ์เยอะใช่ไหม แล้วเธอชอบรสชาติแบบไหนหรืออาหารสไตล์ไหนล่ะ ฉันจะพยายามทำตามที่เธอชอบนะ”
คราวนี้ไม่มีเสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้นมาอีก มีเพียงแหวนที่ขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังตอบรับเธอ
พูดแค่ประโยคเดียวก็หมดแรงแล้วเหรอ?
ระบบเปราะบางชะมัด
ซือซี่เปิดช่องแชตขึ้นมา
ผู้เล่น 38712: “ให้ตายสิ มืดสุด ๆ! พวกคุณมีอุปกรณ์ให้แสงสว่างไหม?”
เสี่ยวเสี่ยวต้องกล้า: “ฉันมีเทียน แลกกับอาหารเท่านั้น!”
ผู้เล่น 29901: “เขตเรามีคนทั้งหมดแสนคน ตอนนี้เหลือแค่เก้าหมื่นเก้าพันเจ็ดร้อยกว่าคนแล้ว วันเดียวหายไปเกือบสามร้อยคน”
ดวงอาทิตย์น้อยผู้หาเงิน: “พวกเขา...ตายจริง ๆ เหรอ?”
ซือซี่ตกใจไม่น้อย ถ้าคนคนนี้ไม่พูด เธอก็คงไม่ทันสังเกตว่าในเขตของพวกเธอมีคนหายไปสามร้อยคนจริง ๆ!
พวกเขาตายกันยังไง? กลับเข้าเซฟเฮาส์ไม่ทัน หรือเจออันตรายระหว่างทาง?
ผู้เล่น 36192: “*** เกมบ้าอะไรเนี่ย!”
ผู้เล่น 23412: “มีใครแบ่งอาหารให้ฉันสักหน่อยได้ไหม ค่าความหิวเหลือแค่ 8 แล้ว ระบบเตือนแล้วว่าถ้าลดถึง 0 ฉันจะตาย!”