ตี้จืออิงส่งข้อความมาอีกชุด เซียงจวี่รู้สึกหัวอื้อ พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เธอพูด
[โอนเงิน: 500]
“นี่คือค่าตอบแทนของวันนี้”
เซียงจวี่นิ่งอึ้ง ไม่ตอบสนอง
ตี้จืออิงมีสีหน้าระมัดระวัง “คือ... น้อยไปเหรอ?”
“ขอโทษนะ งั้นฉันโอนให้อีก 300 ได้ไหม?”
“หรือฉันคิดค่าจ้างให้วันละ 1,000 จนกว่าจะหาร้านที่เหมาะได้ แบบนี้ได้ไหม?”
เซียงจวี่มองสำรวจเธอ สีหน้าของเธอไร้เดียงสา ไม่มีแววเหน็บแนมหรือเยาะเย้ย
ดูเหมือนเธอกำลังถามความคิดเห็นของเขาจริง ๆ
ไม่ใช่เห็นว่าเขาจน แล้วจงใจใช้เงินมาทดสอบหรือเยาะเย้ยเขา
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น โทรศัพท์ของเซียงจวี่สว่างวาบ
“เซียงจวี่ ยุ่งอยู่ไหม?”
“เงินค่าครองชีพของเดือนนี้หมดแล้ว พ่อแม่ก็ไม่ยอมให้เงินฉัน ฮือ ๆ ฉันจะอยู่ไม่ไหวแล้ว ทำยังไงดี?”
หลังอ่านข้อความของแฟนสาวจบ เซียงจวี่ยืนนิ่งคิดอยู่หลายนาที ตี้จืออิงก็ไม่เร่งเร้า เอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์รอ
“วันละ 500 ก็พอแล้ว”
[อีกฝ่ายรับเงินแล้ว: 500]
เขาคิดตกแล้ว
“อ๊ะ? ได้ ขอบคุณนะ”
“เซียงจวี่ ตอนนี้ก็ดึกแล้ว รบกวนคุณส่งฉันกลับมหาวิทยาลัยได้ไหม?”
“ที่อยู่”
“มหาวิทยาลัยเอ”
“คุณเรียนมหาวิทยาลัยเอเหรอ?”
“ใช่”
“ไปกันเถอะ”
ตี้จืออิงขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถของเซียงจวี่อีกครั้ง เขาบอกให้เธอนั่งดี ๆ จับให้แน่น จากนั้นก็บิดคันเร่งพุ่งฉิวไปตลอดทาง
เส้นทางที่ปกติใช้เวลาสี่สิบนาที เขากลับเร่งให้เหลือเพียงสิบนาที
ตอนลงจากรถ ตี้จืออิงยังมึนงงตั้งสติไม่กลับ
เธออยู่ที่ไหน?
ที่นี่ที่ไหน?
เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?