เมืองเจียงไห่ คฤหาสน์ตระกูลหลิน
ราตรีมาเยือน แสงไฟในคฤหาสน์สว่างขึ้น ส่องให้คฤหาสน์หรูหราแห่งนี้ดูราวกับเป็นเวลากลางวัน
รถออฟโรดสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้าประตู แล้วจอดลงหน้าหัวน้ำพุแกะสลัก
ประตูรถเปิดออก หลินม่อยืดเส้นยืดสายก้าวลงมา ส่วนเย่หงเยวี่ยที่อยู่ด้านหลังยังคงระแวดระวัง แม้ที่นี่จะเป็นฐานที่มั่นตระกูลหลินซึ่งปลอดภัยอย่างยิ่งก็ตาม
ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงหน้าคฤหาสน์
“สวัสดีครับคุณชาย! ยินดีต้อนรับคุณชายกลับบ้านครับ!”
สาวใช้ในชุดยูนิฟอร์มสีขาวดำประณีตสองแถว รวมทั้งหมดสิบคน ก้มคำนับพร้อมเพรียงกัน
เรียวขาที่ยืนเรียงกันเป็นระเบียบกับรอยยิ้มที่พอดิบพอดีนั้น มากพอจะทำให้ผู้ชายคนไหน ๆ มือไม้เกะกะไปหมด
แต่หลินม่อชินกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว
เขายิ้มพยักหน้า แล้วโบกมือส่ง ๆ
“เออ ๆ ดี ๆ”
“ม่อเอ๋อร์กลับมาแล้ว!”
ในห้องโถง ซูหวานรออยู่ก่อนแล้ว
เธอสวมชุดลำลองอยู่บ้าน แต่ก็ยังปิดบังบุคลิกสง่างามและหรูหราไม่ได้
เมื่อเห็นลูกชายเข้าประตูมา รอยยิ้มบนใบหน้าซูหวานก็เบ่งบานขึ้นทันที
เธอรีบเดินเข้ามาหา จับมือหลินม่อแล้วกวาดตามองตั้งแต่ซ้ายจรดขวา “เป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม บาดเจ็บหรือเปล่า?”
“แม่เห็นเสื้อผ้าลูกแทบไม่มีฝุ่นเลย หงเยวี่ยคุ้มครองลูกได้ดีทีเดียว”
หลินม่อยักไหล่แล้วยิ้ม
“แม่ครับ ผมแค่ไปเก็บเลเวล ไม่ได้ไปรบ จะบาดเจ็บอะไรได้ล่ะครับ อีกอย่าง มีพี่เย่อยู่ด้วย ผมปลอดภัยแน่นอน”
“ปลอดภัยก็ดีแล้ว ดีแล้ว”
ซูหวานพยักหน้าด้วยความพอใจ จากนั้นก็จูงหลินม่อเดินไปทางห้องอาหาร