"ผู้อาวุโส ข้าจัดเตรียมชาชั้นดีไว้บนชั้นสองแล้ว ไม่ลงไปดื่มสักถ้วยหรือ..."
เหอสุ่ยซิ่วยิ้มเอ่ยเชิญชวน
"ไม่ต้องแล้ว! อาตมียังมีธุระ ซื้อของแล้วจะไปทันที"
ซวีฉางโชวรู้สึกจนปัญญา ไม่เข้าใจว่าทำไมร้านค้าในวงการบำเพ็ญถึงชอบเชิญแขกดื่มชานัก
เขาไม่อยากดื่มชาของเหอสุ่ยซิ่วด้วย เหตุผลแรกคือเสียเวลา และเหตุผลที่สองคือกลัวว่าเหอสุ่ยซิ่วจะจำเขาได้
ต้องรู้ว่า ก่อนหน้านี้เขากับเหอสุ่ยซิ่วเคยร่วมงานกันมาโดยตลอด หลังจากเขาสร้างฐานได้ ความร่วมมือก็สิ้นสุดลงโดยอัตโนมัติ แต่เขาไม่ได้แจ้งให้เหอสุ่ยซิ่วทราบ
ดังนั้น จึงกลัวว่าถูกเหอสุ่ยซิ่วจำได้แล้วจะพูดยาก
เหอสุ่ยซิ่วพยักหน้า ไม่ได้ฝืนใจ แต่ยิ้มถามว่า "ผู้อาวุโสจะซื้ออะไรหรือ?"
ซวีฉางโชว: "ข้าอยากซื้อไม้วิญญาณอายุพันปี สักเล็กน้อย ไม่ทราบว่าศาลาของท่านมีหรือไม่?"
เหอสุ่ยซิ่วสีหน้าเป็นกังวล: "ขออภัย ไม้วิญญาณอายุพันปีของทางเรา... ตอนนี้ของขาดสต็อก"
"น่าเสียดายนัก!"
ซวีฉางโชวจนใจ
จริงดังคาด ศาลาเซียนหมื่นก็ไม่ยอมขายไม้วิญญาณอายุพันปีเช่นกัน
ธุรกิจของศาลาเซียนหมื่นใหญ่โตขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีไม้วิญญาณอายุพันปี เพียงแต่ไม่ยอมขายเท่านั้นเอง
"เมื่อไหร่จะกลับมามีของ?" ซวีฉางโชวเอ่ยถามเช่นนี้
เหอสุ่ยซิ่วสีหน้าเจื่อนเล็กน้อย: "ผู้อาวุโสซวี ไม้วิญญาณอายุพันปีไม่ใช่งานที่ข้าดูแล ขอผู้อาวุโสซวีอย่าได้ทำให้อาตมียาลำบากเลย"
"ก็ได้!"
ซวีฉางโชวเอ่ยอีก: "ข้าอยากซื้อเศษไม้วิญญาณอายุพันปีบ้าง เป็นเศษไม้ที่ทิ้งแล้ว พวกนี้ผู้อาวุโสคงมีบ้างกระมัง"
"ท่านจะเอาเศษไม้ไปทำอะไร?"