เพียะ——
อินทรีท้าฟ้าถลาลงจากฟ้าอย่างรวดเร็ว ร่อนลงสู่พื้น ก่อนจะยืนอย่างเชื่องอยู่ข้างกายซวีฉางโชว
อินทรีท้าฟ้าที่ผึ่งผายเพียงใด ย่อมทำให้คนทั้งหลายพากันอิจฉา
เหล่าศิษย์สำนักเซียนเขียวพากันโอบล้อมอินทรีท้าฟ้าไว้
"งามนัก ดูขนของมันสิ งามดุจแพรพรรณ"
"แววตาคมกริบดุจมีด"
"ผึ่งผายยิ่งนัก เป็นสัตว์อสูรที่ข้าชอบ"
"ศิษย์พี่ซวี ข้าสัมผัสได้หรือไม่"
"ซุบซิบ…"
เหล่าศิษย์สำนักเซียนเขียวกลุ่มนั้นพากันล้อมอินทรีท้าฟ้าพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
อินทรีท้าฟ้าอยู่ต่อหน้าซวีฉางโชวนั้นอ่อนโยนนัก แต่ต่อหน้าผู้อื่นกลับแสดงท่าทีเย่อหยิ่งทระนง
ทว่า ท่าทีเย่อหยิ่งเช่นนี้เอง กลับยิ่งทำให้อินทรีท้าฟ้าเป็นที่สนใจไปทั่ว
มองดูผู้คนล้อมรอบอินทรีท้าฟ้า ซวีฉางโชวกลับยิ้มมิได้เอ่ยคำใด
ที่เขานำอินทรีท้าฟ้าออกมาโชว์ ก็เพื่อให้ทุกคนเข้าใจว่า การได้แก่นสัตว์อสูรมามากมายนั้น ล้วนเป็นฝีมือของอินทรีท้าฟ้าเพียงผู้เดียว ส่วนตัวเขานั้นอ่อนแอที่สุด แค่มีวาสนาเท่านั้น
ฉู่เสี่ยวหยู่ทำหน้าอิจฉา "สัตว์อสูรคู่กายที่ดีเพียงนี้ ต่อให้มีเงินก็ซื้อหาไม่ได้ ศิษย์พี่ซวีท่านช่างมีวาสนายิ่งนัก"
ซวีฉางโชวกล่าว "วาสนา วาสนาเท่านั้น"
ฉินมู่ชิงกะพริบตาเอ่ยหยอกเย้า "ศิษย์พี่ซวี ท่านจะขายเท่าไร ขอบอกราคามาได้เลย"
ซวีฉางโชวส่ายหน้า "เท่าไรก็ไม่ขาย"
เยี่ยซานหูลูบเส้นผมอันงดงามของนางแล้วกล่าว "ครั้งนี้อินทรีท้าฟ้าทำเงินให้ศิษย์พี่ซวีถึงสามแสนกว่า ศิษย์พี่ฉินคิดว่าราคาเท่าไรจึงจะเหมาะสมเล่า?"
ฉินมู่ชิง "เอ่อ…"
หวงเซวียนฉีถามอย่างอยากรู้ "ศิษย์พี่ซวี สัตว์อสูรคู่กายของท่านมีชื่อหรือไม่?"