ยามเช้า
ซวีฉางโชวเพิ่งลุกจากที่นอน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นนอกห้อง
"ใครกัน"
"ศิษย์พี่ซวี ข้าเอง จิ่วเหนียง"
"เข้ามาเถิด"
"เจ้าค่ะ"
หู่จิ่วเหนียงผลักประตูเดินเข้ามาในห้อง ข้างหลังนางมีสาวใช้คนหนึ่งเดินตามเข้ามา ในมือถือกล่องใส่อาหาร
"ศิษย์พี่ซวี ยังมิได้ฉันอาหารเช้ากระมัง พวกเรามาร่วมโต๊ะกันเถิด"
"เห็นทีจะดี"
สาวใช้นำอาหารในกล่องออกมาวางเรียง อาหารเช้ามื้อนี้จัดว่าอุดมสมบูรณ์ไม่น้อย คนละหนึ่งถ้วยข้าวเขี้ยวสุนัข พร้อมด้วยเนื้อวิญญาณตากแห้งอีกส่วนหนึ่ง รสชาติกลมกล่อมไม่เลี่ยน
สองคนสนทนากันไปพลางกินไปพลาง
"ศิษย์พี่เหล่งกับศิษย์พี่ซุนไปไหนกัน ไฉนจึงไม่เห็นตัว" ซวีฉางโชวเงยหน้าขึ้นถาม
"จะไปสนใจพวกเขาทำไมกัน"
หู่จิ่วเหนียงขมวดคิ้ว เมื่อคืนนี้เหล่งมู่หยางกับซุนเจิ้งหยางต่างพากันสำราญกับสาวใช้ของตระกูลจู เรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง
ส่วนซวีฉางโชวกลับปฏิเสธสาวใช้ที่มาปรนนิบัติ นางจึงรู้สึกว่าซวีฉางโชวสะอาดบริสุทธิ์ ปรารถนาจะสนิทสนมกับเขา จึงถือโอกาสนำอาหารเช้ามาหาแต่เช้าตรู่
"เอ่อ……"
ซวีฉางโชวชะงักไปเล็กน้อย ไม่พูดอะไรต่ออีก ก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ
"ศิษย์พี่ซวี รีบกินเถิด กินเสร็จแล้วเราไปเที่ยวเล่นกัน"
"อื้ม!"
……
ติดต่อกันสามวัน ตระกูลจูจัดของกินของใช้อย่างดีให้พวกเขาเสมอ เหล่งมู่หยางกับซุนเจิ้งหยางกินดื่มกันอย่างเมามันในตอนกลางวัน พอค่ำก็สำมะเลเทเมาทุกคืน
ส่วนซวีฉางโชวไม่มีอารมณ์เช่นนั้น ถูกหู่จิ่วเหนียงลากไปเที่ยวเล่นในเตาเผาตระกูลจูอยู่สามวัน
บ่ายวันนั้น ทั้งสองมาถึงถ้ำแห่งหนึ่งด้านหลังเตาเผาตระกูลจู