มีคนจริงๆ
เมื่อเห็นหญิงสาวชุดขาวชุดนั้น ซวีฉางโชวก็ต้องตะลึงไปชั่วครู่
หญิงสาวผู้นี้ช่างงดงามผุดผาด ต่างกับป่าดงเขารกร้างนี้อย่างสิ้นเชิง
เมื่อมองให้ละเอียดอีกครั้ง หญิงสาวผู้นี้ก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนเช่นกัน ระดับพลังของนางอยู่ที่ขั้นสร้างฐานขั้นต้น เท่ากับซวีฉางโชวเลยทีเดียว
เห็นซวีฉางโชวยืนนิ่งตะลึง หญิงสาวชุดขาวก็คารวะอย่างสุภาพ เอ่ยปากอีกครั้งว่า "สหายผู้นี้ ข้าคารวะแล้ว"
"เจ้า... สหายผู้นี้มีนามว่ากระไรหรือ?"
ซวีฉางโชวได้สติ รีบยกมือประสานคารวะถามกลับ
"ข้าน้อยแซ่เจียง ชื่อเจียงโรว"
"แซ่เจียง..."
สีหน้าซวีฉางโชวแปรเปลี่ยนไปครู่หนึ่ง เมื่อหมื่นปีก่อน เจียงอู้เลี่ยงผู้ผนึกทางเดินปีศาจเซียนก็แซ่เจียง เช่นนั้น หญิงสาวแซ่เจียงผู้นี้ จะเกี่ยวข้องกับเจียงอู้เลี่ยงหรือไม่?
"สหายเจียง เจ้ารู้จักผู้เฒ่าเจียงอู้เลี่ยงหรือไม่?" ซวีฉางโชวถามตรงไปตรงมา
"อืม ท่านคือบรรพบุรุษของข้าเอง" เจียงโรวพยักหน้าเบาๆ
ซวีฉางโชวยกมือคารวะ "ที่แท้ก็เป็นเชื้อสายของผู้เฒ่าเจียง คารวะ คารวะ"
ตนเดาถูกแล้ว หญิงสาวแซ่เจียงผู้นี้ ที่แท้ก็เป็นเชื้อสายของเจียงอู้เลี่ยงจริงๆ
ลองคิดดู เจียงอู้เลี่ยงเป็นผู้ผนึกทางเดินปีศาจเซียน เขาทิ้งเชื้อสายของตนไว้ในนั้นก็สมเหตุสมผล
เพียงแต่ สิ่งที่ทำให้ซวีฉางโชวประหลาดใจก็คือ ตระกูลผู้บำเพ็ญตระกูลหนึ่ง จะสืบต่อมาหมื่นปีโดยไม่สูญสิ้น และหมื่นปีให้หลัง เชื้อสายตระกูลนี้ยังมีผู้บำเพ็ญเซียนอยู่อีก
นี่เป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
ต้องรู้ว่า ในวงการบำเพ็ญแห่งตะวันออกทั้งหมด ตระกูลหนึ่งจะสืบต่อได้ไม่กี่พันปีก็ถือว่าดีแล้ว ส่วนตระกูลที่สืบต่อได้หมื่นปี แทบจะไม่มีเลย
ในวงการบำเพ็ญเซียนมีคำโบราณว่า รุ่งเรืองได้ไม่เกินสามชั่วคน