การบำเพ็ญเซียนไม่นับกาลเวลา
สองปีผ่านไปชั่วพริบตา
วันหนึ่ง หลังจากที่ซวีฉางโชวเพิ่งหลอมยารวมวิญญาณเม็ดหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
จากนั้น มีเสียงที่ระมัดระวังดังขึ้น: "อาจารย์อาซวี โปรดเปิดประตูด้วย"
"หืม?"
ใบหูของซวีฉางโชวขยับเล็กน้อย รู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นเคย แต่ชั่วขณะหนึ่งก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร
เขาถอนผนึกบังตาออก แล้วสะบัดมือกว้าง ประตูเรือนก็เปิดออก
"เข้ามาเถิด"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
เมื่อได้รับคำอนุญาตจากซวีฉางโชว ร่างที่ระมัดระวังร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาในลานเรือน
ซวีฉางโชวจ้องมองผู้มาเยือน รูปร่างผอมบาง อายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ใบหน้าซีดเซียว
เมื่อสายตาของซวีฉางโชวทอดไปบนใบหน้าเขาก็ชะงักไป: เขานี่นา หวงเซียนกุ้ย
ถูกต้อง ผู้ที่มาคือหวงเซียนกุ้ย ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกซวีฉางโชววางแผนหลอกที่ศาลาหมื่นบุปผา ขายดอกเลือดบานให้กับเขา
แน่นอนว่า ตอนนั้นซวีฉางโชวได้ปลอมแปลงโฉมไว้ จึงทำให้หวงเซียนกุ้ยไม่เคยเห็นหน้าจริงของซวีฉางโชว
และแน่นอนว่า ในสำนัก ทั้งสองเคยพบกันมาแล้ว ครั้งนั้นซวีฉางโชวเคยไปสำนักบำเพ็ญของหวงเซียนกุ้ย ตอนนั้นเพื่อส่งกวางหลากสีให้หวงเซียนกุ้ย ยังถูกหวงเซียนกุ้ยดุเอาไปหนึ่งยก
ตอนนั้นหวงเซียนกุ้ยเป็นศิษย์ตระกูลหวงที่สูงส่ง และดูแลดอกเลือดบานอยู่ ได้อำนาจมากบนยอดไท่อี๋ ย่อมดูหมิ่นซวีฉางโชวเพียงศิษย์รับใช้ที่ช่วยเหลืองาน
แต่บัดนี้ สถานการณ์กลับเปลี่ยนไปราวฟ้าพลิกแผ่นดิน ซวีฉางโชวได้ขั้นสร้างฐานแล้ว หวงเซียนกุ้ยยังเป็นแค่เพียงผู้ฝึกปราณ ต่อให้ตระกูลเขายิ่งใหญ่เพียงใด เมื่อพบซวีฉางโชว ก็ยังต้องคารวะพร้อมเรียกเขาว่าอาจารย์อาอย่างนอบน้อม